Դպրոցական Սրտի Գաղտնիքները

Դասարանի դուռը փակվեց, և Արամը դեռ լսում էր Լուսինեի վերջին խոսքերը՝ «Երբեմն մարդուն կորցնում են ոչ թե այն պատճառով, որ չեն սիրում, այլ որովհետև չեն լսում»։ Դրանք մնացել էին նրա մտքում, ինչպես կավիճի սպիտակ հետքը գրատախտակի վրա։

Վերջին դասաժամը սկսվեց, բայց Արամը չէր կարողանում կենտրոնանալ։ Ուսուցչուհին գրատախտակին խնդիր էր գրում, երեխաները տետրերի էջերն էին թերթում, իսկ պատուհանից ներս էր գալիս տաք արևի հոտը։ Արամը նայում էր իր բաց տետրին, բայց թվերը չէին միանում իրար։

Նարինեն նստած էր նրա կողքին։ Նրա տետրի անկյունում դեռ երևում էր դեղին ծաղիկը, որի կենտրոնը նրանք միասին էին գունավորել։ Սովորաբար այդ ծաղիկը Արամին հանգստացնում էր, բայց այսօր այն հիշեցնում էր, որ նույնիսկ լավ բան անել ցանկանալը երբեմն կարող է ցավ պատճառել։

Նարինեն փոքրիկ թուղթ սահեցրեց դեպի նա։ Վրան գրված էր. «Դասից հետո միասի՞ն գնանք մուտքի մոտ»։

Արամը գլխով արեց։

Դասի մնացած մասը անցավ դանդաղ։ Երբեմն նա նայում էր Լուսինեի դատարկ աթոռին։ Կապույտ նոթատետրը նրա մոտ էր, բայց Լուսինեն ինքը չէր վերադարձել դասարան։ Արամը չգիտեր՝ նա տանն էր գնացել, թե պարզապես սպասում էր դպրոցի ուրիշ մասում։

Զանգը հնչեց։ Երեխաները սկսեցին հավաքել գրքերը։ Աթոռների ոտքերը մեղմ քերծվում էին հատակին, պայուսակների կայծակներն էին փակվում, իսկ միջանցքից գալիս էր դրսի սառը օդը։

Արամը պայուսակը վերցրեց և Նարինեի հետ դուրս եկավ։ Դպրոցի մուտքի մոտ մեծ ապակե դռներն էին։ Դրսում արևը ցածր էր, և աստիճանների վրա երկար լույսի շերտեր էին ընկել։ Մուտքի կողքին դրված ծաղկամանի հողից թարմ բույսի հոտ էր գալիս։

Նարինեն կանգնեց աստիճանի մոտ։ - Դու ուզում ես Լուսինեի հետ խոսե՞լ, - հարցրեց նա։

• Այո, - ասաց Արամը։ - Բայց չգիտեմ՝ ինչ ասեմ։

• Կարող ես սկսել ճշմարտությունից։

Արամը ձեռքերը դրեց բաճկոնի գրպանները։ - Ես արդեն ասել եմ, որ նամակը սխալմամբ Անիին եմ տվել։

• Այո, բայց դու դեռ չես ասել ամեն ինչ։

Արամը նայեց նրան։ - Էլ ի՞նչ կա ասելու։

Նարինեն մի փոքր լռեց։ Դպրոցի ներսում դեռ լսվում էին երեխաների քայլերը։ - Դու նամակը միայն շտապելով չտվեցիր։ Դու ուզում էիր ամեն ինչ քո ձևով ուղղել։ Դու մտածեցիր, որ կարող ես Լուսինեի փոխարեն որոշել, թե երբ և ինչպես պետք է նա խոսի։

Արամը գլուխը կախեց։ Այդ խոսքերը իրեն դուր չեկան, բայց նա գիտեր, որ ճիշտ էին։ - Ես ուզում էի, որ ոչ ոք չվիրավորվի։

• Բայց վիրավորվեցին, - ասաց Նարինեն։ - Անին շփոթվեց, Լուսինեն տխրեց, իսկ դու էլ ավելի հեռացար նրանից։

Արամը նայեց ապակե դռանը։ Իր արտացոլանքը մի փոքր աղոտ էր երևում։ - Եթե ես չասեի, գուցե բոլորը մտածեին, որ պարզապես սխալ եմ արել։

• Դու սխալ արել ես, - մեղմ ասաց Նարինեն։ - Բայց սխալը թաքցնելը չի օգնի։ Ես դա արդեն գիտեմ։

Արամը հիշեց կապույտ նոթատետրը, որը մի ժամանակ թաքցրել էր իր պայուսակում։ Այն ժամանակ էլ նա վախեցել էր, որ Նարինեն իրեն վատ մարդ կկարծի։ Բայց երբ ճշմարտությունն ասաց, նրանց ընկերությունը նորից սկսվեց։ Հիմա Լուսինեի հետ ամեն ինչ ավելի դժվար էր, որովհետև նրա սխալը հասել էր ուրիշի զգացմունքներին։

• Ես վախենում եմ, - կամաց ասաց Արամը։

• Ես էլ կվախենայի, - պատասխանեց Նարինեն։ - Բայց ընկերոջը պահելու համար երբեմն պետք է ասել այն, ինչից վախենում ես։

Այդ պահին մուտքի ներսում երևաց Անիի կերպարանքը։ Նա ձեռքին պահում էր իր ջրի շիշը և ուսին գցել էր պայուսակը։ Արամը մի պահ լռեց, հետո մոտեցավ նրան։

• Անի, կարո՞ղ եմ մի բան ասել։

Անին կանգ առավ։ - Իհարկե։

Արամը զգաց, որ կոկորդը չորացել է։ - Մարզադաշտում ես քեզ նամակը տվեցի և ասացի, որ այն քեզ համար է։ Դա ճիշտ չէր։ Ես շփոթվել էի, բայց հետո հասկացա, որ պետք էր անմիջապես ասել՝ նամակը Լուսինեինն է։

Անին նայեց նրան։ - Ես գիտեմ, որ այն ինձ համար չէր։

• Բայց դու մեղավոր չէիր, - շարունակեց Արամը։ - Դու միայն առաջին տողն էիր կարդացել և չգիտեիր, թե ինչ է կատարվում։ Ես քեզ անհարմար դրության մեջ դրեցի։ Կներես։

Անին մի պահ սեղմեց ջրի շիշը։ - Ես սկզբում մտածեցի, որ դու ուզում ես ինձ ինչ-որ բան ասել։ Հետո շատ ամաչեցի, երբ իմացա, որ սխալվել ես։

• Ես էլ եմ ամաչում։

Անին գլխով արեց։ - Լավ է, որ ասում ես։ Ես քեզ ներել եմ, Արամ։

Նա ժպտաց շատ փոքր, բայց անկեղծ ժպիտով և դուրս եկավ դպրոցի դռնից։ Արամը հետևեց նրան հայացքով, մինչև Անին հասավ բակի ճանապարհին։

Նարինեն մոտեցավ։ - Հիմա Լուսինեին պետք է ասել նույնքան պարզ։

Արամը խորը շունչ քաշեց։ - Իսկ եթե նա այլևս չուզի ինձ հետ խոսել։

• Այդ դեպքում դու պետք է հարգես նրա լռությունը։ Բայց գոնե նա կիմանա ամբողջ ճշմարտությունը։

Նրանք սպասեցին մուտքի մոտ։ Դպրոցը կամաց-կամաց դատարկվում էր։ Դռները բացվելիս ներս էր գալիս սառը օդ, իսկ փակվելիս լսվում էր փափուկ թակոց։ Հեռվում պահակը դասավորում էր աթոռները, և միջանցքի լույսերը մեկ առ մեկ վառվում էին։

Արամը նայում էր աստիճանների վերևին։ Նա մտածում էր Նարինեի մասին, իր առաջին սիրո այն փոքրիկ գաղտնիքի մասին, որը դեռ չէր համարձակվել ասել։ Նա սիրում էր Նարինեի կողքին նստել, նրա հետ ծաղիկներ գունավորել, նրա ձայնը լսել։ Բայց այսօր հասկացավ, որ սիրելը միայն գեղեցիկ խոսքեր պահելը չէ։ Սիրելը նաև մյուսի ընտրությունը հարգելն է։

Վերջապես Լուսինեն հայտնվեց միջանցքի վերջում։ Նա ձեռքին պահում էր կապույտ նոթատետրը։ Սպիտակ ծաղիկները լույսի տակ պարզ երևում էին։ Նա դանդաղ քայլում էր դեպի մուտքը, իսկ Արամը զգաց, որ իր ոտքերը ծանրացել են։

Լուսինեն կանգնեց նրանց դիմաց։ - Դուք դեռ այստեղ ե՞ք։

• Այո, - ասաց Նարինեն։ - Ուզում էինք սպասել քեզ։

Լուսինեն նայեց Արամին։ - Ի՞նչ ես ուզում ասել։

...