Τα Κρυφά Μυστικά

Ο Sergey smiled at that, σαν να του είχε δώσει το σωστό κλειδί. Είχε έναν τρόπο να κάνει την κλήση να μοιάζει σαν να ανήκει και στους δύο, όχι σε εκείνα τα άλλα εκατομμύρια άτομα που θα μπορούσαν να ακούνε. Η Nichole watched his eyes για τα γνώριμα σημάδια - το γρήγορο βλέμμα αλλού, ο τρόπος που μερικές φορές shift-άρει το σώμα του ώστε η κάμερα να μην πιάνει ορισμένες γωνιές του δωματίου του. Αυτή την εβδομάδα, όμως, δεν τακτοποιήθηκε. Συνεχώς έκανε μικρές, ανήσυχες προσαρμογές, σαν να είχε αλλάξει ο ίδιος ο αέρας.

Η Nichole ήταν εκεί για τον ίδιο λόγο που εμφανιζόταν κάθε εβδομάδα για μήνες: για να κρατήσει τη φιλία της με τον Sergey ζωντανή σε έναν κόσμο που δεν της άφηνε πάντα χώρο. Ήθελε τη σταθερή ανταλλαγή - τα English της να εξομαλύνουν τα δικά του, τα Russian του να προσγειώνονται καθαρά στο αυτί της. Ήθελε το φλερτ να μείνει απαλό αντί να γίνει κάτι κοφτερό. Και, αν ήταν ειλικρινής, ήθελε να πιστέψει ότι η προσοχή που είχε δείξει πριν ήταν απλώς μια πολιτισμική συνήθεια, όχι προειδοποίηση.

Αντί γι’ αυτό, η πρώτη του ερώτηση δεν ήταν για λεξιλόγιο.

Γύρισε το κεφάλι του προς την άκρη της οθόνης της, εκεί που η Ukrainian flag της κρεμόταν από μια μικρή βάση δίπλα στη βιβλιοθήκη της. Το ύφασμα δεν κυμάτιζε σε κανέναν άνεμο - δεν υπήρχε αεράκι στο διαμέρισμά της - αλλά παρ’ όλα αυτά έμοιαζε φωτεινό απέναντι στα ξεθωριασμένα χρώματα πίσω του. Το βλέμμα του Sergey έπεσε πάνω της και έμεινε.

«Wait,» είπε, και η φωνή του άλλαξε. Όχι ακριβώς πιο κρύα - απλώς πιο σφιχτή, σαν λάστιχο τραβηγμένο πολύ. «Nichole. Please. Turn it.»

Η Nichole blinked. «Turn… what?»

«The flag,» είπε ο Sergey. Τα English του ήταν άπταιστα, αλλά οι λέξεις έπεσαν με επείγον, εκείνο το είδος που δεν ζητά άδεια. Σήκωσε το ένα χέρι σαν να έδειχνε μια κίνηση, παλάμη προς τα κάτω, σαρώντας τον αέρα. «Hide it.»

Το στομάχι της σφίχτηκε τόσο γρήγορα που το ένιωσε στον λαιμό της. «Why?» ρώτησε, προσπαθώντας να κρατήσει τον τόνο ελαφρύ. Είχε μάθει ότι αν ακουγόταν πολύ σοβαρή, ο Sergey είτε θα το έκανε αστείο είτε θα απομακρυνόταν. «It’s just my flag.»

Ο Sergey δεν γέλασε. Έγειρε ξανά πιο κοντά στην κάμερα, και η Nichole μπορούσε να δει τη λεπτή λάμψη στο μέτωπό του, τον τρόπο που έμοιαζε σαν να ήταν κάτω από λάμπα για πάρα πολύ. «Maybe - » ξεκίνησε, αλλά σταμάτησε τον εαυτό του. Τα μάτια του flicked στο πλάι της οθόνης του. «Please. Now.»

Η καρέκλα της Nichole έτριξε καθώς μετακινήθηκε. Η webcam του laptop έπιασε την κίνησή της, και η σημαία παρέμεινε στο κάδρο. Το αριστερό της γόνατο χτύπησε το πόδι του τραπεζιού του καφέ. Πόνος πέρασε από το ισχίο της, καυτός και άμεσος, και κατάπιε δύσκολα γιατί δεν ήθελε ο Sergey να το ακούσει στη φωνή της.

«Δεν κάνω τίποτα λάθος,» είπε, παρότι οι λέξεις βγήκαν λιγότερο σίγουρες απ’ όσο ήθελε. Τα δάχτυλά της αιωρούνταν κοντά στη βάση της σημαίας. Το ύφασμα ένιωθε δροσερό όταν το άγγιξε, λείο και πεισματάρικο, σαν να μην θα παραδινόταν εύκολα στη θέση του.

Το πρόσωπο του Sergey σφίχτηκε κι άλλο. «Not wrong,» είπε. «Just… warning. You understand? Russian president - » Το στόμα του στράβωσε στη αγγλική φράση, σαν οι λέξεις να ήταν βαριές. «Maybe watching. Maybe not. But safer. Hide.»

Η Nichole τον κοίταξε, προσπαθώντας να αποφασίσει αν της έκανε πλάκα, αν την δοκίμαζε, ή αν έλεγε την αλήθεια με τον μόνο τρόπο που ήξερε: με φόβο ντυμένο σαν ανησυχία. Σκέφτηκε τον τρόπο που κάποτε είχε αναφέρει τις κάμερες ασφαλείας στο κτίριό του, τον τρόπο που απέφευγε να απαντήσει σε ορισμένες ερωτήσεις με έναν ώμο που δεν ταίριαζε με το χαμόγελό του. Σκέφτηκε τη στρατιωτική φωτογραφία ταυτότητας που της είχε στείλει πριν από μήνες, εκείνη που είχε αποκαλέσει «just from my past» μέχρι που δεν μπορούσε πια να μην δει τις λεπτομέρειες.

«Sergey,» είπε προσεκτικά, switching to Russian για μια στιγμή γιατί της έδινε την αίσθηση ότι έχει περισσότερο έλεγχο. «Зачем? Who is watching?» Η ερώτηση βγήκε πιο κοφτερή απ’ όσο σκόπευε. «Do you mean… anyone can see me?»

Εκείνος εκπνεύσε, και ο ήχος ακούστηκε δυνατός μέσα από το μικρόφωνο. «Yes,» είπε. «Anyone. People have… eyes. In Russia. In your country too. But here - » Έριξε ξανά μια ματιά εκτός οθόνης, και η Nichole πρόσεξε μια σύντομη κίνηση στο φόντο πίσω του: μια πόρτα, μισάνοιχτη, και μια λωρίδα φωτός που έκοβε έναν πιο σκοτεινό διάδρομο. Μετά εξαφανίστηκε. «In Russia, they watch. Always.»

Το χέρι της Nichole έκλεισε γύρω από τη βάση της σημαίας. Μπορούσε να κάνει αυτό που της ζήτησε και να κρατήσει το μάθημα να συνεχίζεται, να κρατήσει την κλήση φυσιολογική, να εμποδίσει τον Sergey να γυρίσει αλλού. Ή μπορούσε να αντισταθεί και να ρισκάρει να τον χάσει - να ρισκάρει να αποφασίσει ότι δεν ήταν αρκετά προσεκτική. Το διαμέρισμα ξαφνικά ένιωσε πολύ ήσυχο, ο χαμηλός κινητήρας του ψυγείου έκανε κλικ σαν αντίστροφη μέτρηση.

Ανάγκασε τον εαυτό της να αναπνεύσει μέσα από τον πόνο στο ισχίο της. «Okay,» είπε, και μίσησε πόσο μικρή ακουγόταν η λέξη. «I will hide it, but you explain after.»

Οι ώμοι του Sergey χαλάρωσαν κατά ένα κλάσμα, ανακούφιση πέρασε στο πρόσωπό του τόσο γρήγορα που σχεδόν την έχασε. «After,» συμφώνησε. «Yes. After we speak.»

Η Nichole σηκώθηκε αργά, αφήνοντας την καρέκλα να τρίξει καθώς σύρθηκε. Κράτησε την webcam στραμμένη στο πρόσωπό της καθώς μετακινούνταν, γιατί δεν ήθελε να νομίζει ότι φεύγει. Το αριστερό της χέρι κρατούσε τη βάση της σημαίας· το δεξί της έμεινε κοντά στο laptop, σταθεροποιώντας το με τα ακροδάχτυλα που πάντα ένιωθαν λίγο άγαρμπα. Το ύφασμα άγγιξε τον καρπό της - ελαφρύ, πεισματάρικο - και όταν το σήκωσε, ένιωσε πόσο αντιστεκόταν στο να διπλωθεί.

Έβγαλε τη σημαία εκτός κάδρου και την έβαλε πίσω από ένα πάνελ βιβλιοθήκης, εκείνο το είδος που γλιστράει τόσο όσο χρειάζεται για να κρύψει το φωτεινό χρώμα. Όταν επέστρεψε, η webcam έδειξε ξανά το πρόσωπό της, ήρεμο και συγκροτημένο, σαν να μην είχε φοβηθεί ποτέ. Κάθισε πάλι, και η καρέκλα την υποδέχτηκε με ένα απαλό χτύπημα.

«Now?» ρώτησε.

Ο Sergey την παρακολούθησε για ένα μεγάλο δευτερόλεπτο. «Good,» είπε. «Thank you.»

Η κλήση συνεχίστηκε στον ρυθμό που είχε μάθει να βασίζεται. Η Nichole άνοιξε μια λευκή σελίδα στο laptop της και πληκτρολόγησε μια ρωσική πρόταση στο chat για να τη διορθώσει ο Sergey. Εκείνος έγειρε μπροστά, καθοδηγώντας την προφορά της με υπομονετικές λέξεις, και για λίγα λεπτά ο κόσμος στένεψε στη γλώσσα - ζεστή, ασφαλής, οικεία.

Μετά, η προσοχή του Sergey έφυγε ξανά, σαν να μην είχε σταματήσει ποτέ πραγματικά να ακούει κάτι έξω από τη συζήτηση.

Άλλαξε θέση στην καρέκλα του και χαμήλωσε τη φωνή του. «Nichole,» είπε, και τα English είχαν μια νέα αιχμή. «Don’t write too much about… politics.» Δεν είπε το όνομα του Russian president, αλλά ο φόβος γύρω από αυτό έκανε τη φράση να μοιάζει σαν φορτωμένο όπλο. «No jokes. No… words that can be misunderstood.»

Η Nichole κράτησε τα μάτια της στην οθόνη. «You’re the one who brought it up,» είπε, προσπαθώντας να ακούγεται χαλαρή, σαν να μετέτρεπε μια συζήτηση σε παιχνίδι. «I thought we were just learning Russian.»

Το στόμα του Sergey τρεμόπαιξε. «We learn,» επέμεινε. «But you are in America. You have… freedom. Here, not same.»

Η Nichole nodded, παρότι η εξήγησή του δεν ταίριαζε με την υπόλοιπη συμπεριφορά του. «So what are you asking me to do?» ρώτησε, και η φωνή της πρόδωσε ότι ήταν θυμωμένη τώρα, αλλά δεν ήθελε να του δείξει πόσο. «Just hide my flag and say nothing?»

Το βλέμμα του Sergey flicked ξανά στο πλάι της οθόνης, γρήγορο σαν κίνηση πουλιού. «Hide flag,» το επανέλαβε, σαν να ήταν ο μόνος κανόνας που είχε σημασία. «And be careful what you say to me. Sometimes… not only me.»

Η Nichole ένιωσε τον παλμό της στα χέρια της. Ήξερε, τεχνικά, ότι οι βιντεοκλήσεις μπορούσαν να καταγραφούν. Της είχε πει και στον εαυτό της να είναι φυσιολογική γι’ αυτό. Αλλά ο Sergey δεν είχε μιλήσει ποτέ έτσι - ποτέ σαν να πίστευε ότι οι τοίχοι έχουν αυτιά και ότι αυτά τα αυτιά ανήκουν σε κάποιον με εξουσία.

«What do you mean,» ρώτησε, «not only you?»

Δεν απάντησε αμέσως. Ο βόμβος πίσω του δυνάμωσε, και η Nichole συνειδητοποίησε ότι ίσως να μην ήταν καθόλου θόρυβος φόντου. Έμοιαζε με μοτέρ υπό φορτίο, κάτι που μόλις είχε ξεκινήσει ή είχε αλλάξει ταχύτητα.

Ο Sergey κατάπιε. «I mean,» είπε επιτέλους, «some people like to know who is talking with foreign girls.»

Foreign girls.

Η φράση χτύπησε τη Nichole σαν κρύο χέρι. Αναγκάστηκε να αγνοήσει τον τρόπο που χτυπούσε το ισχίο της και αντίθετα να προσέξει τις λεπτομέρειες γύρω από τον Sergey. Το δωμάτιό του έμοιαζε κατοικημένο, ναι - μπερδεμένο με τρόπο που έμοιαζε αληθινό, όχι στημένο. Αλλά οι γωνίες ήταν πολύ προσεκτικά σκοτεινές. Η πόρτα πίσω του είχε μείνει μισάνοιχτη νωρίτερα. Τώρα έμοιαζε κλειστή, σαν κάποιος να είχε παρατηρήσει ότι μπορεί να έβλεπε πάρα πολλά.

Το μυαλό της Nichole γύρισε πίσω στους μήνες που πέρασαν μαζί, πιάνοντας στιγμές που τώρα έμοιαζαν διαφορετικές. Η ξαφνική του επιμονή να κλείσει ορισμένες εφαρμογές πριν καλέσει. Τα φλερτ αστεία του που πάντα γύριζαν πίσω στο «be careful». Ο τρόπος που κάποτε της είχε ζητήσει να αφαιρέσει ένα διαφορετικό κομμάτι διακόσμησης - κάτι μικρό, κάτι που θα μπορούσε να μην ήταν τίποτα. Ο τρόπος που την είχε προειδοποιήσει για τον Russian president σαν να μην ήταν απλώς ευγένεια.

«Sergey,» είπε απαλά, και προσπάθησε να μην αφήσει τον φόβο της να γίνει κατηγορία. «Are you… in the military?»

Την κοίταξε, και τα μάτια του οξύνθηκαν. Για μια στιγμή, φάνηκε να αποφασίζει αν θα πει ψέματα. Μετά χαμογέλασε - μικρό, εξασκημένο, σαν να το είχε χρησιμοποιήσει ξανά.

«No,» είπε.

Η Nichole περίμενε, πεισματάρα. «You’re lying,» είπε πριν προλάβει να σταματήσει τον εαυτό της.

Το χαμόγελό του λύγισε. Ο βόμβος πίσω του ανέβηκε ξανά, και η Nichole φαντάστηκε μπότες σε έναν διάδρομο, μια κλίμακα με clipboard, ένα τηλέφωνο κρατημένο πολύ κοντά σε ένα πρόσωπο. Δεν ήξερε γιατί το φαντάστηκε. Απλώς το έκανε.

Η φωνή του Sergey έγινε ήσυχη. «Nichole. Please.» Έσκυψε μπροστά, και η κάμερα έπιασε την άκρη της σιαγόνας του, τη λεπτή κοκκινίλα κάτω από το μάτι του. «Don’t say that. Not now.»

Το «Not now» σήμαινε ότι υπήρχαν φορές που θα ήταν ασφαλές να το πει. Ή φορές που δεν θα ήταν.

Ο λαιμός της Nichole σφίχτηκε. Ήθελε να τελειώσει την κλήση. Ήθελε να συνεχίσει να μαθαίνει Russian. Ήθελε ο Sergey να σταματήσει να συμπεριφέρεται σαν ο κόσμος να είναι γεμάτος παγίδες. Πάνω απ’ όλα, ήθελε να πιστέψει ότι δεν είχε ήδη μπει σε μία.

«I’m hiding the flag,» είπε, γιατί είχε ήδη συμφωνήσει και δεν θα το πάρει πίσω. «But you’re going to answer me after. What do you mean when you say someone else might be watching?»

Ο Sergey κράτησε το βλέμμα της για άλλη μια στιγμή, μετά κάθισε πίσω. Οι ώμοι του ανέβηκαν με μια ανάσα που φάνηκε να σχεδιάζει. Όταν μίλησε, ακούστηκε σαν να διάλεγε κάθε λέξη για να χωρέσει σε ένα στενό κουτί.

«I am not doing anything bad,» είπε. «I just… don’t like risk. That’s all.» Στάθηκε, και μετά πρόσθεσε, σχεδόν σαν παρεμπίπτουσα σκέψη, «And you should not like it too much.»

Η Nichole τον κοίταξε. Η ειλικρίνεια ήταν εκεί, θαμμένη κάτω από κάτι άλλο - κάτι υπολογιστικό, κάτι που έκανε το δέρμα της να τσιτώνει. Μπορούσε σχεδόν να ακούσει τη μηχανή πίσω από την προσοχή του, τα γρανάζια που γυρίζουν.

Το χρονόμετρο της κλήσης στην άκρη προχωρούσε. Η Nichole θα μπορούσε να είχε γυρίσει σε παιχνίδια λεξιλογίου, θα μπορούσε να είχε επιστρέψει στην άνεση των κλιτικών. Αντί γι’ αυτό, έκανε την ερώτηση που την έπνιγε για εβδομάδες.

«Are you safe?» είπε.

Τα μάτια του Sergey έφυγαν αλλού για μισό δευτερόλεπτο. Όταν κοίταξε πίσω, η έκφρασή του είχε εξομαλυνθεί ξανά σε κάτι ουδέτερο. «Yes,» απάντησε πολύ γρήγορα.

Και μετά, σαν να μην μπορούσε να βοηθήσει τον εαυτό του, άλλαξε θέμα με τον τρόπο που πάντα το έκανε όταν η συζήτηση πλησίαζε πολύ την αλήθεια.Έφτασε για κάτι εκτός οθόνης, τρίζοντας ύφασμα, και η Nichole άκουσε το αχνό κλικ ενός μεταλλικού αντικειμένου. «Κοίτα,» είπε. «Σήμερα μιλάμε για - »

Ένα δυνατό χτύπημα διέκοψε τα λόγια του.

Δεν ήταν από την πλευρά της Nichole· ήρθε από το φόντο του Sergey, βαθύ και απότομο, σαν αυτού του είδους που σήμαινε ότι κάποιος δεν σκόπευε να περιμένει. Ο Sergey πάγωσε με το χέρι του στη μέση της κίνησης. Τα μάτια του άνοιξαν ελάχιστα. Ο βόμβος πίσω του εκτινάχθηκε, μετά σταθεροποιήθηκε.

Η Nichole δεν μπορούσε να δει τι συνέβη στον διάδρομο, αλλά άκουσε αρκετά για να καταλάβει ότι ο Sergey είχε μείνει ακίνητος, ακούγοντας πιο προσεκτικά απ’ ό,τι είχε ακούσει ποτέ κατά τη διάρκεια των μαθημάτων τους.

Ένα άλλο χτύπημα ακολούθησε. Πιο αργό αυτή τη φορά. Μια φωνή είπε κάτι στα ρωσικά, πνιγμένο από την απόσταση και την ακουστική του δωματίου. Ο Sergey δεν απάντησε. Κοίταζε την κάμερα σαν να ήταν ασπίδα.

Η καρδιά της Nichole χτύπησε δυνατά στα πλευρά της. Τα χέρια της πάγωσαν στα μπράτσα. Έφερε το μικρόφωνό της πιο κοντά χωρίς να το σκεφτεί. «Sergey;» ρώτησε, χαμηλά.

Αναβόσβησε μια φορά, μετά ανάγκασε το πρόσωπό του να επιστρέψει στην κίνηση. «Είναι εντάξει,» είπε, και το ψέμα ήταν τόσο λείο που θα μπορούσε να ήταν τραγουδισμένο. «Απλώς - δουλειά.»

Η ρωσική φωνή είπε ξανά κάτι, πιο κοντά αυτή τη φορά. Η σιαγόνα του Sergey σφίχτηκε. Γύρισε ελαφρώς το σώμα του, μπλοκάροντας την κάμερα από την ορατότητα της πόρτας πίσω του. Η κίνηση ήταν διακριτική, αλλά η Nichole ένιωσε την πρόθεση σε αυτή.

Γύρισε πίσω προς το webcam και χαμήλωσε τη φωνή του. «Nichole,» είπε, και για πρώτη φορά η φλερτ διάθεσή του είχε φύγει. «Άκου. Τα πήγες καλά που έκρυψες τη σημαία.» Ο τόνος του έκανε να ακούγεται σαν ο έπαινος να μπορούσε να την κρατήσει ζωντανή. «Τώρα σταματάμε. Συνεχίζουμε την επόμενη εβδομάδα.»

«Περίμενε,» είπε η Nichole, ο πανικός ξύνοντας τις λέξεις της. «Γιατί - »

Ο Sergey κούνησε το κεφάλι του μία φορά, γρήγορα. «Όχι ερωτήσεις τώρα.» Έφτασε μπροστά και πάτησε κάτι εκτός οθόνης, και η διεπαφή κλήσης έδειξε ένα σύντομο μήνυμα προτού την τερματίσει.

Η οθόνη σκοτείνιασε, αφήνοντας τη Nichole με την ίδια της την αντανάκλαση στο γυαλί του laptop - ωχρή, τρομαγμένη, χωρίς σημαία, και ξαφνικά μόνη με το ήσυχο διαμέρισμα και το ηχητικό αντίλαλο του χτυπήματος του Sergey.

Ο πόνος στο ισχίο της χτύπησε καθώς μετακινήθηκε, και ο πόνος ήταν σχεδόν παρηγορητικός γιατί ήταν αληθινός. Κοίταξε τη κρυφή σημαία πίσω από το πάνελ της βιβλιοθήκης σαν να είχε γίνει βάρος.

Μετά το τηλέφωνό της βούιξε ξανά. Το όνομα της Liz άναψε την οθόνη με ένα νέο μήνυμα, αλλά η Nichole δεν το άνοιξε. Άνοιξε το chat του Tandem με τον Sergey αντί γι’ αυτό, τα δάχτυλά της έτρεμαν τόσο όσο να τιναχτεί ο κέρσορας.

Δεν υπήρχε συγγνώμη. Καμία εξήγηση. Μόνο μια μοναδική γραμμή που είχε πληκτρολογήσει ο Sergey πριν τελειώσει η κλήση, σύντομη και προσεκτική:

Να προσέχεις τι δείχνεις.

End of chapter one. 44 more chapters and about 118,692 words in the full book.