සැඟවුණු සාක්ෂිය

වරායේ පැරණි ඔරලෝසු කණුව රාත්‍රී එකොළහයි හතළිස් තුනේදී නතර වී තිබුණේ අකුණු පහරකින් නොව, එහි යකඩ මුහුණට වැදී තිබූ මුහුදු ලුණු තට්ටුවක බරින්ය. එම නතර වූ වේලාවට යටින්, වැසි තිරය පසාරු කරමින් නෙත්මි පෙරේරා ගබඩා අංක දාහත ඉදිරිපිටට දිව ආවාය.

“ඇතුළේ කෙනෙක් ඉන්නවාද?” ඇය වැසි ජලය ඇස්වලින් පිස දමමින් ඇසුවාය.

මුරකරුගේ කුඩා කුටිය හිස්ය. දොර අඩක් ඇරී තිබුණි. ඇතුළත තිබූ ප්ලාස්ටික් පුටුව පෙරළී, එහි පාදයක් තෙත් බිමට ඇලී තිබුණි. විදුලි පන්දමක් පමණක් බිම පෙරළෙමින්, බිත්තිවලට කපාගත් සුදු ආලෝකයක් යවමින් තිබුණි.

පොලිස් ජීප් රථයේ එන්ජිම පිටුපසින් ගර්ජනා කරමින් නතර විය. සහකාර පොලිස් පරීක්ෂක මාලිංග දොර වසාගෙන නෙත්මි වෙත ආවේ වැහි කබාය දෙපසින් ජලය වැගිරෙද්දීය.

“මළ සිරුරක් තියෙනවා කියලා ඇමතුම ආවේ විනාඩි විස්සකට කලින්,” ඔහු කීවේය. “ඇතුළට ගිය කෙනෙක් ආපහු එළියට ආවේ නැහැ.”

“කවුද ඇමතුම දුන්නේ?”

“ගබඩා සේවකයෙක්. නම රවිඳු. දැන් පේන්න නැහැ.”

නෙත්මිගේ ඇඟිලි වැහි කබායේ සාක්කුව තුළ තිබූ කුඩා සටහන් පොත වටා තද විය. ඇය මෙතැනට පැමිණියේ මරණය තහවුරු කර වාර්තාවක් ලියා ආපසු යාමට නොවේ. ගබඩාව ඇතුළේ තිබෙන දේ කිසිවක් පොලිස් කණ්ඩායම පැමිණීමට පෙර විනාශ නොවීම ඇගේ එකම අරමුණ විය. ජලය ඉහළ යමින් තිබුණි. තවත් විනාඩි කිහිපයකින් පහළ බිම සම්පූර්ණයෙන්ම යටවිය හැකි බව ඇය දැන සිටියාය.

“ඇතුළේ ආලෝකය නැද්ද?”

“ප්‍රධාන විදුලිය කපලා. ජනේල දෙකම ලීවලින් වහලා.”

“එහෙනම් අපි දැන්ම ඇතුළට යමු.”

මාලිංග ඇගේ අත අල්ලා නතර කළේය. “නෙත්මි, ගබඩාව වතුරෙන් පිරෙනවා. වහලේ තහඩුත් ගැලවෙලා. බලාගෙන ඉමු, ගිනි නිවීමේ කණ්ඩායම එනකල්.”

“එතකොට සිරුර යටවෙයි. පා සලකුණුත් යයි.”

අකුණක් අහස පුරා කැඩී ගියේය. එහි සුදු ආලෝකය තුළ ගබඩා අංක දාහතේ කළු දොර විශාල මුවක් මෙන් පෙනුණි.

නෙත්මි දොර තල්ලු කළාය.

ඇතුළත අඳුර ඇයව එකවරම ගිලගත්තේය. තෙත් ලී, මලකඩ සහ දියවෙමින් තිබූ පැරණි කඹවල ගඳ ඇගේ නාසයට වැදුණි. බිමට වැටුණු වතුර ඇගේ සපත්තු වටා සීතලව ගලා ගියේය. දුරින් කොහේ හෝ ලෝහ තහඩුවක් සුළඟට තට්ටු වෙමින් එකම රිද්මයකින් ශබ්ද කළේය.

“වම් පැත්තේ පාර තියෙනවා,” මාලිංග කීවේය. “පෙට්ටි අතරින් යන්න. දකුණේ බිම කඩාගෙන තියෙනවා.”

නෙත්මි විදුලි පන්දම ඉදිරියට යොමු කළාය. කහ පැහැති ආලෝකය යටින් පැරණි තේ පෙට්ටි, තෙත් ලේබල් සහ බිත්තියට බැඳ තිබූ යකඩ දම්වැල් පෙනුණි. ඇය එක් පියවරක් තැබූ විට බිම යටින් හිස් ශබ්දයක් නැගුණි.

“නවතින්න,” ඇය කීවාය.

ඇගේ ආලෝකය පහළට වැටුණි. ලී පුවරු දෙකක් අතර කුඩා රතු පැහැති රෙදි කැබැල්ලක් සිරවී තිබුණි. නෙත්මි දණගසා එය අත නොතබා බැලුවාය. රෙදි කැබැල්ලේ කෙළවරක කළු පැහැති තෙල් තැවරී තිබුණි.

“ඒක මුරකරුගේ ඇඳුමක් වෙන්න පුළුවන්,” මාලිංග පැවසීය.

“වෙන්න පුළුවන් කියලා අතහරින්න බැහැ.”

ඇය සාක්කුවෙන් සාක්ෂි බෑගයක් ගෙන රෙදි කැබැල්ල එයට ඇතුළත් කළාය. ඒ අවස්ථාවේදී ගබඩාවේ ඇතුළත කොහේ හෝ දොරක් හදිසියේ වැසුණි. ශබ්දය පෙට්ටි අතරින් වටවී, ඔවුන් දෙදෙනා වටා නැවත නැවතත් ගැටුණි.

මාලිංග විදුලි පන්දම වටේට හැරවීය. “ඒක සුළඟක්.”

“සුළඟට අගුලු දැමූ දොරක් වැහෙන්නේ නැහැ.”

ඔවුන් ඉදිරියට ගියහ. වතුර දැන් නෙත්මිගේ සපත්තු ඉහළට පැමිණ තිබුණි. පරණ ගබඩාවේ බිම යටින් මුහුදු ජලය ඇතුළු වන බව ඇයට දැනුණි. සෑම පියවරකදීම ලී පෙට්ටි යටින් බුබුළු නැගී, අඳුර තුළ කුඩා පිපිරීම් වැනි ශබ්ද කළේය.

ගබඩාවේ මැදට ළඟා වූ විට, විදුලි පන්දමේ ආලෝකය මිනිසෙකුගේ අතකට වැදුණි.

අත වතුරේ අඩක් ගිලී තිබුණි. ඇඟිලි තුනක් තදින් වකුටු වී, අනෙක් දෙක ලී බිම මත දිග හැරී තිබුණි.

“සිරුර මෙතැන,” මාලිංග පහත් හඬින් කීවේය.

නෙත්මි ඔහු පසුකර ගොස් දණගැසුවාය. මිනිසා පිටුපසට වැටී සිටියේය. වයස අවුරුදු පනහක් පමණ. නිල් පැහැති වැඩ ඇඳුමක්, පපුව මත කුඩා ලෝහ තහඩුවක් - ‘සෙනෙවිරත්න’ යන නම මැකී යමින් තිබුණි. නළලේ ගැඹුරු කැපුමක් තිබුණත්, ලේ වැගිරීම බොහෝ දුරට නතර වී තිබුණි. වතුර ඔහුගේ මුහුණේ කොටසක් වසාගෙන තිබුණි.

“මුරකරු සෙනෙවිරත්නද?” නෙත්මි ඇසුවාය.

මාලිංග තම සටහන් පොත පෙරළුවේය. “ගබඩා සේවක ලැයිස්තුවේ ඒ නම තියෙනවා. වයස පනස් දෙකයි.”

නෙත්මි සිරුරේ අත අසලට ආලෝකය යොමු කළාය. ඇඟිලිවලට යටින් මැලියම් වැනි සුදු ද්‍රව්‍යයක් තිබුණි. ඇය එය පරීක්ෂා කිරීමට නැමුණු මොහොතේ, සිරුරේ දකුණු සපත්තුව අසල කුඩා ලෝහ කැබැල්ලක් පෙනුණි.

“ඒක මොකක්ද?” මාලිංග ඇසීය.

“අගුලක කොටසක්. අත නොතබන්න.”

ඇය කැමරාව ගෙන ඡායාරූප කිහිපයක් ගත්තාය. පසුව සිරුර වටා ඇති බිම පරීක්ෂා කළාය. මඩෙහි පා සලකුණු දෙකක් පැහැදිලිව තිබුණි. එකක් සෙනෙවිරත්නගේ බර වැඩ සපත්තුවකට ගැළපුණි. අනෙක් සලකුණ සිහින්, තද පතුලක් ඇති සපත්තුවකය. එය සිරුර අසලින් ආරම්භ වී, ගබඩාවේ පසුපස අඳුරු කොරිඩෝව දෙසට ගොස් නතර වී තිබුණි.

“මෙතැන තවත් කෙනෙක් හිටියා,” නෙත්මි කීවාය.

“වැස්සට කලින් ගිය කෙනෙක් වෙන්න පුළුවන්.”

“පා සලකුණු වතුරට යටවෙලා නැහැ. ඒවා අලුත්.”

මාලිංග පසුපස බැලීය. “රවිඳු?”

“රවිඳුගේ සපත්තු ප්‍රමාණය දන්නවාද?”

“නැහැ.”

“එහෙනම් ඔහුත් සැකකරුවෙක්. නැත්නම් ඔහු අනතුරක.”

කොරිඩෝව දෙසින් ලෝහයක් ඇදගෙන යන හඬක් ඇසුණි.

මාලිංග වහාම තම තුවක්කුව ඇදගත්තේය. “කවුද එතැන?”

පිළිතුරක් නොවීය. හඬ නැවතත් ඇසුණි. මේ වතාවේ එය ළඟිනි.

නෙත්මි විදුලි පන්දම නිවා දැමුවාය. අඳුර ඔවුන් දෙදෙනා මත බර විය. වහලේ සිදුරකින් වැසි බිංදු වැටී, ලෝහ තහඩුව මත එකින් එක පිපිරෙමින් තිබුණි. මාලිංගගේ හුස්ම ඇයට ඇසුණි.

“පසුපසට යමු,” ඔහු කීවේය.

“අපි ආපු පාරේ කෙනෙක් ඉන්නවා නම්?”

ඔහු නිහඬ විය.

නෙත්මි අත දිගු කර බිම තිබූ කුඩා ලී කැබැල්ලක් ගත්තාය. කොරිඩෝවේ අඳුරට එය විසි කළාය. කැබැල්ල පෙට්ටියකට වැදී බිමට වැටුණි. ඒ සමඟම දකුණු පසින් වේගවත් පියවර දෙකක් ඇසුණි.

මාලිංග එදෙසට පැන ගියේය. නෙත්මි ඔහු පසුපස යාමට පෙර සිරුර අසල තිබූ වස්තුවක් දැක්කාය - තෙත් යකඩ පෙට්ටියක්. එහි මුද්‍රාව තවමත් නොකැඩී තිබුණි. පෙට්ටිය සෙනෙවිරත්නගේ දකුණු අතට අඩි දෙකක් පමණ දුරින් තිබුණි.

“මාලිංග, නවතින්න!”

ඔහු කොරිඩෝවේ කෙළවරට ළඟා වී සිටියේය. එතැන තිබූ දොර විවෘතව තිබුණි....