Onder Een Andere Hemel

Bij de rotonde keek Lotte in de achteruitkijkspiegel.

Het huis was verdwenen.

Pas toen liet ze haar adem los.

Ze had de kust gekozen omdat niemand daar wist wie ze was. Dat dacht ze tenminste. Een klein dorp, een pension aan het strand, drie uur rijden van alles wat naar Thomas rook. Ze had de naam uit een advertentie gehaald die ze maanden geleden in een tijdschrift had zien staan: Pension De Zeemeeuw, kamers met uitzicht op zee, rust en ruimte.

Rust. Dat woord had haar vannacht wakker gehouden.

De snelweg maakte plaats voor smalle wegen. De velden werden lager, het land opener. Boven de dijken hingen meeuwen in de wind, bijna stil tegen de grijze lucht. Toen ze het dorp binnenreed, zag ze geen winkelstraat zoals ze had verwacht, maar een rij verweerde huizen, een gesloten viskraam en een bord waarop met blauwe letters stond: Welkom in Zandwijk.

De zee lag aan het einde van de straat.

Lotte parkeerde voor het pension. Het gebouw was witgekalkt, met groene luiken en een veranda die scheef naar voren hing. Aan een paal naast de deur klapperde een bord. De verf was afgebladderd, maar de letters waren leesbaar.

DE ZEE MAAKT NIETS KLEINER.

‘Dat had ik nou net nodig,’ mompelde Lotte.

Ze pakte haar tas uit de auto. Op hetzelfde moment zwaaide de voordeur open. Een vrouw met zilvergrijs haar stak haar hoofd naar buiten.

‘Mevrouw Vermeer?’

Lotte bleef staan.

‘Ja.’

‘U bent laat.’

‘Ik weet het.’

‘Dat zei ik niet als verwijt.’ De vrouw trok haar vest dichter om zich heen. ‘De bus uit het station komt hier niet verder dan de kerk. Ik vroeg me af of u verdwaald was.’

‘Ik ben niet verdwaald.’

De vrouw keek naar de auto, naar de ene tas en toen naar Lotte. Haar blik bleef net iets te lang hangen op haar ringvinger.

‘Natuurlijk niet,’ zei ze. ‘Ik ben Ada Smit. Kom binnen voordat u wegwaait.’

Binnen rook het naar boenwas, natte jassen en iets gebakkens. De hal was smal. Aan de muur hingen foto’s van stormen: schuimkoppen tegen de dijk, een omgeslagen boot, mensen die met gebogen hoofden over het strand liepen.

Ada nam de tas niet van haar over. Ze wees naar een houten bankje.

‘U kunt daar even zitten terwijl ik de sleutel pak.’

‘Ik wil liever meteen naar mijn kamer.’

‘Dat kan.’

‘Mooi.’

Ada keek haar opnieuw aan, maar stelde geen vragen. Dat maakte Lotte ongemakkelijker dan nieuwsgierigheid zou hebben gedaan. Ze volgde de vrouw een trap op die bij elke trede kraakte. Op de eerste verdieping stonden drie deuren. Ada opende de middelste.

De kamer was klein, maar schoon. Een bed onder het raam, een kast, een wastafel met een barst door het porselein. Aan de andere kant van het glas lag het strand. Het zand was donker van de regen en de zee schoof in lange, doffe banen tegen de kust.

Lotte zette haar tas neer.

‘U heeft geluk,’ zei Ada. ‘De kamer aan de voorkant is vrijgekomen.’

‘Wat is er met de vorige gast gebeurd?’

‘Die is vertrokken.’

‘Dat begrijp ik.’

‘Dan begrijpt u meer dan ik.’

Ada glimlachte niet. Ze legde de sleutel op het nachtkastje.

‘Ontbijt tussen zeven en negen. De badkamer is beneden. De deur gaat ’s avonds op slot, maar u heeft een sleutel.’

‘Ik blijf niet lang.’

‘Dat zeggen de meeste mensen als ze hier aankomen.’

‘Ik ben niet zoals de meeste mensen.’

‘Dat zeggen ze ook.’

Lotte draaide zich naar het raam. Op het strand liep een man met een hond. Zijn jas wapperde open, de hond trok aan de lijn. Verder was er niemand.

‘Ik heb alleen een plek nodig om na te denken,’ zei ze.

‘Dan bent u aan zee verkeerd.’

Lotte keek haar aan.

Ada stond al in de deuropening. ‘De zee denkt niet. Die haalt alles weer naar boven.’

Toen ze weg was, bleef Lotte midden in de kamer staan. Buiten krijste een meeuw. Er sloeg ergens een deur dicht. Het geluid ging door haar heen als een herinnering.

Ze opende haar tas en haalde de wollen trui eruit. De mouwen waren te lang. Ze trok hem aan, ging op de rand van het bed zitten en keek naar het water.

Voor het eerst sinds weken hoefde ze niemand te bellen.

Geen advocaat. Geen vriendin die vroeg of ze zeker wist dat dit was wat ze wilde. Geen Thomas die eerst zweeg en daarna zei dat ze overdreef.

Ze hoefde alleen maar adem te halen.

Lotte liep naar buiten.

De wind rukte meteen aan haar trui. Op het strand lagen stroken zeewier, stukken hout en een rode plastic emmer zonder handvat. Ze trok haar schoenen uit en liep tot het koude water haar enkels raakte. Het zand zakte onder haar voeten weg.

‘Niet te ver gaan.’

Ze draaide zich om. Ada stond boven aan het pad met haar handen in de zakken.

‘Ik kan zwemmen,’ zei Lotte.

‘Dat zei ik niet.’

‘U waarschuwde me.’

‘Ik waarschuw iedereen. De zee maakt geen verschil.’

Lotte keek naar de golven. ‘Dat is misschien precies wat ik nodig heb.’

‘Dat denkt u nu.’

‘U kent mij niet.’

‘Nee.’ Ada keek naar de ring aan Lottes hand. ‘Maar ik herken iemand die haastig is weggegaan.’

De wind trok aan Lottes haar. Ze wilde iets zeggen, iets scherps, maar haar stem bleef steken. Ze draaide zich om en liep terug naar het pension.

In de hal zat een man op de onderste trede. Hij had een houten krat naast zich staan en hield een natte handdoek over zijn schouder. Zijn donkerblonde haar was doorweekt. Hij stond op toen hij haar zag.

‘Sorry,’ zei hij. ‘Ik dacht dat Ada beneden was.’

‘Dat is ze ook ergens.’

‘Dat klinkt bekend.’

Hij pakte het krat op. Er staken glazen potten uit, gevuld met iets donkers. Ze tikten tegen elkaar.

‘Bram,’ zei hij. ‘Bram Sander.’

Lotte knikte. ‘Lotte.’

‘Dat weet ik.’

Ze verstijfde.

Bram zag het meteen. ‘Ada zei dat er een nieuwe gast kwam. Meer niet.’

‘Ze had mijn naam.’

‘Dat is meestal hoe ze aan namen komt.’

Hij glimlachte kort, maar Lotte voelde haar schouders niet zakken.

‘Woont u hier?’ vroeg ze.

‘Aan de overkant van de duinen. Ik lever jam en brood. Soms repareer ik dingen als Ada doet alsof ze het zelf kan.’

‘Ik doe niets alsof,’ riep Ada vanuit de keuken.

Bram keek richting de stem. ‘Zie je?’

Voor het eerst die dag voelde Lotte iets dat op een glimlach leek. Het verdween snel.

Bram zette het krat op de vloer. ‘U heeft een kamer met uitzicht.’

‘Dat heb ik gemerkt.’

‘Dan hoort u vannacht de storm.’

‘Komt er een storm?’

‘Er komt altijd iets.’

Ada verscheen met een theedoek in haar handen. ‘Bram, de potten naar achteren. En jij,’ zei ze tegen Lotte, ‘je kunt vanavond in de eetkamer zitten als je niet alleen wilt zijn.’

‘Ik wil alleen zijn.’

‘Dat kan ook in gezelschap.’

‘Ik zei dat ik alleen wil zijn.’

De woorden vielen harder dan ze bedoeld waren. Bram keek naar de vloer. Ada knikte langzaam.

‘Zoals u wilt.’

Lotte voelde de schaamte opkomen, maar ze wilde haar niet laten zien. Ze pakte haar sleutel en liep de trap op. Achter zich hoorde ze Bram iets zeggen, te zacht om te verstaan.

Op haar kamer trok ze de gordijnen dicht. Het werd meteen donkerder, maar niet stiller. De wind sloeg tegen het raam. In de verte loeide een misthoorn.

Ze belde haar voicemail.

Er waren zeven berichten.

De eerste drie waren van haar zus. De vierde van haar advocaat. De vijfde van een onbekend nummer. De zesde was leeg, op ademhaling na. Bij het zevende bericht hoorde ze Thomas.

‘Lotte.’

Zijn stem was laag. Niet boos. Dat maakte het erger.

‘Ik weet dat je niet wilt praten. Maar je moet naar huis komen. Er zijn dingen die je niet begrijpt.’

Ze drukte het bericht weg voordat het afgelopen was.

Een ogenblik later trilde haar telefoon opnieuw.

Thomas.

Lotte liet hem overgaan. Het scherm lichtte op in de donkere kamer, doofde, lichtte weer op. Toen stopte het.

Ze legde het toestel met het scherm naar beneden.

Beneden sloeg een deur. Iemand liep over de veranda. De wind duwde een losse dakpan heen en weer; het droge tikken kwam telkens terug, als een vinger op glas.

Lotte ging op het bed liggen en trok de wollen trui tot onder haar kin. Door het raam zag ze een smalle strook zee. De golven waren donkerblauw, bijna zwart. Toch was er iets kalmerends aan hun beweging. Ze kwamen, braken, verdwenen. Geen uitleg. Geen belofte.

Haar ogen vielen dicht.

Toen haar telefoon opnieuw trilde, schrok ze wakker.

Dit keer was het geen oproep. Een bericht.

Van Thomas.

Ik weet waar je bent.

Lotte kwam overeind. Haar mond werd droog. Onder de tekst stond een foto.

Ze drukte erop.

Het beeld was donker en korrelig, maar ze herkende de veranda van Pension De Zeemeeuw. De groene luiken. De scheve paal met het bord. De foto was van buiten genomen, vanaf het strand.

Daaronder stond nog een zin.

Je kunt niet verdwijnen met alleen een tas.

Lotte liep naar het raam. Haar vingers gleden langs het gordijn, zonder het meteen open te trekken. Buiten sloeg de wind het zand tegen de ruiten. Op het strand brandde geen licht.

Ze trok het gordijn op.

Leeg.

Alleen de zee bewoog.

Achter haar kraakte de vloer.

Lotte draaide zich om. De deur stond nog steeds op slot. Haar tas lag naast het bed. De telefoon trilde opnieuw in haar hand.

Dit keer was er geen foto.

Alleen een adres.

Niet dat van het pension.

Het was het adres van hun oude huis, met daaronder: Kom morgen. Alleen.

End of chapter one. 7 more chapters in the full book.