தமிழக ஜெயிக்கும் படை கழகம்

கதவுக்குப் பின்னால் இயங்கும் படை

காலை நேரத்தில் ஒரு சிறிய கடையின் முன் மூன்று பேர் நிற்கிறார்கள். ஒருவர் வாடிக்கையாளரிடம் பேசுகிறார்; இன்னொருவர் பொருளைத் தேடுகிறார்; மூன்றாவது நபர் கணக்கு, அழைப்பு, அடுத்த பணிக்கான ஏற்பாடு ஆகியவற்றை கவனிக்கிறார். வெளியிலிருந்து பார்த்தால் அது ஒரு சாதாரண வேலைநாள். ஆனால் அந்தக் கடை தொடர்ந்து இயங்குவதற்குக் காரணம் அந்த மூவரின் உழைப்பு மட்டும் அல்ல - அவர்களுக்கிடையே அமைதியாகச் செயல்படும் மூன்று-அடுக்கு அமைப்பு வரைபடம்.

தமிழக ஜெயிக்கும் படை கழகத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால், அதை தனித்தனி திறமைகள் கொண்ட மனிதர்களின் கூட்டமாகப் பார்க்கக் கூடாது. அது ஒரு உடல்போல் இயங்குகிறது: கண்கள் தகவலைப் பெறுகின்றன, மூளை முடிவெடுக்கிறது, கைகள் அதைச் செயல்படுத்துகின்றன. ஒரு பகுதி தாமதித்தாலும் முழு இயக்கத்தின் வேகம் மாறுகிறது.

ஒரு வெற்றிகரமான படையை உருவாக்குவது யார் அதிகம் உழைக்கிறார்கள் என்பதா, அல்லது யாருடைய வேலை யாருடன் இணைகிறது என்பதா?

கூட்டத்திலிருந்து அமைப்பாக மாறிய கதை

தமிழகத்தின் பல தொழில் முயற்சிகளிலும், சமூக அமைப்புகளிலும், விளையாட்டு அணிகளிலும் ஒரே மாதிரியான மாற்றத்தைப் பார்க்கலாம். ஆரம்பத்தில் சிலர் ஒன்றாகச் சேர்ந்து செய்கிறார்கள். ஒவ்வொருவரும் தமக்குத் தெரிந்த வேலையைச் செய்கிறார்கள். தகவல் நேரடியாகப் பரிமாறப்படுகிறது; முடிவுகள் உடனுக்குடன் எடுக்கப்படுகின்றன. இந்த நிலை நெருக்கமானது, வேகமானது, ஆனால் நீண்ட காலத்திற்கு நிலையானதல்ல.

வேலைகள் பெருகும்போது பழைய முறை சிக்கலை உருவாக்குகிறது. யார் வாடிக்கையாளரைத் தொடர்புகொள்வது, யார் தரத்தைப் பார்ப்பது, யார் பணத்தைப் பதிவு செய்வது, யார் புதியவர்களைப் பயிற்றுவிப்பது என்பதில் குழப்பம் தோன்றுகிறது. ஒருவரிடம் எல்லா தகவலும் குவிகிறது. அவர் இல்லாத நாளில் வேலை மெதுவாகிறது. அப்போது குழு, தனிநபர்களின் கூட்டம் என்ற நிலையிலிருந்து ஒரு அமைப்பாக மாற வேண்டிய கட்டாயத்தைச் சந்திக்கிறது.

இந்த மாற்றம் தமிழகத்தில் புதிதல்ல. கோயில் நிர்வாகம், நெசவுத் தொழில், சந்தை வணிகம், கூட்டுறவு இயக்கங்கள் போன்ற பல துறைகளில் வேலைப் பிரிவு நீண்ட காலமாக இருந்துள்ளது. ஒரு கோயிலின் திருவிழா ஒரே மனிதரால் நடத்தப்படுவதில்லை; பொருள் வாங்குபவர், கணக்கு பார்ப்பவர், ஊர்வலத்தை ஒழுங்குபடுத்துபவர், பக்தர்களின் தேவையை கவனிப்பவர் என பல பணிகள் ஒன்றோடொன்று இணைகின்றன. ஒவ்வொருவரும் தனித்தனி வேலையைச் செய்தாலும், வெளிப்படுவது ஒரே நிகழ்வு.

முதல் அடுக்கு: களத்தில் தெரியும் முகங்கள்

மூன்று-அடுக்கு அமைப்பு வரைபடத்தின் முதல் பகுதி களத்தில் நேரடியாகச் செயல்படுபவர்கள். வாடிக்கையாளரைச் சந்திப்பவர், பொருளை வழங்குபவர், சேவையைச் செய்பவர், புகாரைக் கேட்பவர் - இவர்கள் அமைப்பின் வெளிப்புற முகம். ஒரு கடையில் வாடிக்கையாளர் அனுபவிக்கும் தருணம் இங்கே உருவாகிறது.

இந்த அடுக்கின் முக்கியத்துவம் அதன் காட்சித்தன்மையில் உள்ளது. வாடிக்கையாளர் கணக்குப் புத்தகத்தைப் பார்க்க மாட்டார்; பின்னணியில் நடந்த ஆலோசனையையும் அறிய மாட்டார். அவர் சந்திக்கும் நபரின் பதில், வேகம், தெளிவு ஆகியவற்றின் வழியே முழு அமைப்பையும் மதிப்பிடுவார். அதனால் களப்பணியாளரின் திறமை தனிப்பட்ட குணமாக மட்டும் இருக்காது; அது பின்னால் இருக்கும் அமைப்பின் தரத்தையும் வெளிப்படுத்தும்.

ஒரு சிறிய உடற்பயிற்சி மையத்தில் பயிற்சியாளர் உறுப்பினரின் நிலையைப் பார்த்து பயிற்சியை மாற்றுகிறார். அதே நேரத்தில் வரவேற்பாளர் நேர அட்டவணையைப் பராமரிக்கிறார். பயிற்சியாளர் தகவலைப் பெறவில்லை என்றால், உறுப்பினரின் முன்னேற்றம் தொடர்ச்சியற்றதாகிவிடும். இங்கே களத்தில் தெரியும் நபரின் வேலை, தனியாக இயங்குவதில்லை; அடுத்த அடுக்கின் தகவல் ஆதரவை அது சார்ந்திருக்கிறது.

இரண்டாம் அடுக்கு: தகவலை இணைக்கும் நரம்புகள்

இரண்டாவது பகுதி தகவல் ஓட்டத்தை கவனிக்கும் அடுக்கு. யார் என்ன செய்தார், அடுத்ததாக என்ன செய்ய வேண்டும், எந்தப் பணி முடிந்தது, எந்தப் பிரச்சினை நிலுவையில் உள்ளது - இவை பதிவு செய்யப்படாவிட்டால், அமைப்பு நினைவிழந்த உடல்போல செயல்படும்.

முன்னொரு காலத்தில் இந்தப் பணி பெரும்பாலும் நோட்டுப் புத்தகங்கள், தொலைபேசி அழைப்புகள், வாய்வழிச் செய்திகள் ஆகியவற்றின் மீது இருந்தது. இப்போது பல சிறு நிறுவனங்கள் கணினி அட்டவணைகள், செய்தியிடல் குழுக்கள், வாடிக்கையாளர் பதிவுகள், பணிப் பட்டியல்கள் போன்ற கருவிகளைப் பயன்படுத்துகின்றன. கருவி மாறினாலும் அடிப்படைத் தேவை மாறவில்லை: தகவல் ஒரே இடத்தில் காணப்பட வேண்டும்; அதைத் தேடும் நேரம் குறைய வேண்டும்.

ஒரு அமைப்பின் நினைவகம், அதில் வேலை செய்யும் மனிதர்களின் நினைவைக் காட்டிலும் நீண்டதாக இருக்க வேண்டும்.

இந்த அடுக்கில் “தகவல்” என்பது வெறும் எண்ணிக்கை அல்ல. வாடிக்கையாளர் முன்பு கூறிய விருப்பம், பொருளின் தரம் குறித்த புகார், ஒரு பணியின் காலக்கெடு, பணியாளரின் பொறுப்பு - இவை அனைத்தும் அடுத்த முடிவைத் தீர்மானிக்கின்றன. தகவல் சரியான நேரத்தில் சரியான நபரிடம் செல்லும்போது, ஒருவரின் தனிப்பட்ட அனுபவம் குழுவின் பொதுச் சொத்தாக மாறுகிறது.

மூன்றாம் அடுக்கு: திசையைத் தீர்மானிக்கும் மையம்

மூன்றாவது பகுதி அமைப்பின் திசையை நிர்ணயிக்கும் மையம். இங்கு ஒவ்வொரு சிறிய பணியையும் கண்காணிப்பது நோக்கம் அல்ல. அதற்கு பதிலாக, எந்த வேலை முதலில் செய்யப்பட வேண்டும், தரம் என்றால் என்ன, முடிவு எடுக்கும் எல்லை எது, பிரச்சினை ஏற்பட்டால் யார் தலையிட வேண்டும் என்பவை தெளிவாகின்றன.

ஒரு தலைவன் அனைத்தையும் தானே செய்யத் தொடங்கினால், அமைப்பு மீண்டும் தனிநபர் சார்ந்த குழுவாக மாறிவிடும். மையத்தின் உண்மையான வேலை ஒவ்வொரு செயலையும் கட்டுப்படுத்துவது அல்ல; ஒரே திசையில் பலர் செயல்படுவதற்கான விதிகளை உருவாக்குவது. ரயில் பாதை ரயிலைத் தள்ளிச் செல்லாது; ஆனால் அது செல்லும் திசையையும் எல்லையையும் நிர்ணயிக்கிறது. இதுபோல அமைப்பின் மையம், களப்பணிக்கு பாதையை அமைக்கிறது.

...