De Duistere Zeurpiet Gek

Fenna Nulens stond buiten Ravenberg met haar handen diep in haar jaszakken, alsof ze daar een handleiding voor “hoe om te gaan met mysterieuze paarse uilen” kon verstoppen. De paarse uil was net verdwenen richting de academiepoorten, alsof die vleugelklap een afspraak had gemaakt met de lucht zelf. Fenna keek nog één keer naar het stenen pad, waar trage mist langs de kasseien schuurde en haar laarzen een beetje koud maakte. Op de muur boven de poort gloeiden letters in wisselende kleuren, alsof iemand met een ongeduldige tovenaarshand aan het lettertype had gezeten.

“Dus dat was het,” mompelde Fenna. “Gewoon… poef. Paarse uil. Ravenberg. Veel succes met uw eigen problemen.”

Ze had zich voorgenomen niet onder de indruk te zijn. Dat was een vak op zich, bijna net zoiets als een talent hebben voor klagen zonder dat iemand je vraagt waarom. Toch bleef haar blik hangen op de poort waar de uil naartoe was gevlogen. Niet omdat ze geloofde in profetieën. Profetieën klonken altijd alsof ze bedoeld waren om mensen in drukke straten te duwen en daarna te zeggen dat het hun eigen schuld was. Nee, ze wilde vooral weten waarom een uil haar überhaupt kwam halen. Waarom zij? En waarom dan precies Ravenberg, met die architectuur die rook naar vochtige stenen en dure regels?

Toen de poort zich met een zucht opende, trok iets aan Fenna’s aandacht als een onhandige mouw. Binnenin klonk geroezemoes: stemmen die probeerden tegelijk beleefd en indrukwekkend te zijn, het schrapen van schoenen over plavuizen en, onder alles, een zacht zoemend geluid alsof er ergens een groot instrument net niet begon te spelen. Fenna stapte naar binnen, en de lucht werd warmer, met een bijtende geur van kaarsvet en iets kruidigs dat waarschijnlijk “welkom” moest betekenen, maar eerder rook als “iemand heeft net iets ingewikkelds gekookt en hoopt dat het niet ontploft”.

De ontvangsthal was te groot om gezellig te zijn. Mensen liepen in kringen die niemand ooit echt rechtuit liet gaan, alsof de vloer zelf had besloten dat rechtdoorlopen te simpel was. Bogen, zuilen en hangende lichtbollen gaven het geheel een glans die aan de ogen bleef plakken. Fenna werd bijna meteen tegen een groep studenten aangelopen die in gezamenlijke stilte naar een podium keken - totdat Fenna erachter kwam dat die stilte niet van respect kwam, maar van verwachting. Iemand had daar iets van plan.

“Wacht,” zei een jongen met een bril die te klein leek voor zijn neus, terwijl Fenna langs hem probeerde te glippen. “Heb jij ook - ”

Fenna tilde haar kin op. “Ik heb vooral honger en een slecht humeur. Dat is mijn totale bijdrage aan de academie.”

“Dat is… ook iets,” stamelde de jongen, en zijn bril besloeg alsof hij zich schaamde voor de mogelijkheid dat Fenna gelijk had.

Op het podium stond een lange lessenaar, en eromheen zweefden kleine lichtdeeltjes als ijverige muggen. Toen Fenna dichterbij kwam, voelde ze de warmte van de lichtbollen op haar wangen. Haar schouders werden net iets te strak, omdat ze dat soort magie altijd herkende: niet aan de glans, maar aan de manier waarop het je ruimte gaf om fout te gaan.

Een stem klonk vanaf boven, helder en duidelijk alsof iemand een megafoon had gecharmeerd: “Eerste ontvangst voor een nieuwe opdracht!”

Een paar mensen begonnen meteen te fluisteren alsof hun tongen bang waren voor consequenties. Fenna keek omhoog. Er hing een grote spiegel aan een boog, en in die spiegel bewoog iets paars, een schaduw die net niet een uil was maar er wel mee wilde spotten.

“Dat is dus de show,” zei Fenna. “Mooi. Ik ben dol op shows. Vooral de soorten waar ik niet voor betaald hoef te worden.”

Ze wilde zich omdraaien - gewoon, omdat haar voeten het idee hadden dat ontsnappen een betere optie was dan deelnemen - maar toen ging er iets mis met haar eigen logica. In plaats van rustig verder te lopen, besloot Fenna om te doen wat ze altijd deed wanneer ze iets niet begreep: ze probeerde het te negeren met zoveel overtuiging dat het vanzelf wel zou stoppen.

Haar laars tikte op een lijn in de vloer. Niet zomaar een barstje of een decoratief motief. Het was een dunne strook, nauwelijks te zien, maar het licht erop was net fel genoeg om te verraden dat het wél belangrijk was. Fenna’s blik gleed eroverheen, en ze dacht: dat is vast decoratie.

De strook dacht daar anders over.

Een zachte klink klonk, alsof iemand een belletje in een koperen emmer had laten vallen. Fenna voelde een trilling door de vloer onder haar voet. Het warme licht in de hal veranderde van kleur: van goud naar een soort gevaarlijk paars dat je huid net iets sneller deed onthouden dat je nog leeft.

“Wacht - ” begon Fenna.

De vloer vouwde zich niet letterlijk, maar het effect was hetzelfde: ze stond opeens niet meer “in” de hal, ze stond “op” iets. Een magische ring, nauwelijks groter dan haar schouders, kwam op uit de stenen met een geluid als ritselend papier. Binnen die ring flitsten woorden in de lucht, letters die zich aan haar ogen vastklampten.

...