De Duistere Zeurpiet Gek

Toen de poort zich met een zucht opende, trok iets aan Fenna’s aandacht als een onhandige mouw. Binnenin klonk geroezemoes: stemmen die probeerden tegelijk beleefd en indrukwekkend te zijn, het schrapen van schoenen over plavuizen en, onder alles, een zacht zoemend geluid alsof er ergens een groot instrument net niet begon te spelen. Fenna stapte naar binnen, en de lucht werd warmer, met een bijtende geur van kaarsvet en iets kruidigs dat waarschijnlijk “welkom” moest betekenen, maar eerder rook als “iemand heeft net iets ingewikkelds gekookt en hoopt dat het niet ontploft”.

De ontvangsthal was te groot om gezellig te zijn. Mensen liepen in kringen die niemand ooit echt rechtuit liet gaan, alsof de vloer zelf had besloten dat rechtdoorlopen te simpel was. Bogen, zuilen en hangende lichtbollen gaven het geheel een glans die aan de ogen bleef plakken. Fenna werd bijna meteen tegen een groep studenten aangelopen die in gezamenlijke stilte naar een podium keken - totdat Fenna erachter kwam dat die stilte niet van respect kwam, maar van verwachting. Iemand had daar iets van plan.

“Wacht,” zei een jongen met een bril die te klein leek voor zijn neus, terwijl Fenna langs hem probeerde te glippen. “Heb jij ook - ”

Fenna tilde haar kin op. “Ik heb vooral honger en een slecht humeur. Dat is mijn totale bijdrage aan de academie.”

“Dat is… ook iets,” stamelde de jongen, en zijn bril besloeg alsof hij zich schaamde voor de mogelijkheid dat Fenna gelijk had.

Op het podium stond een lange lessenaar, en eromheen zweefden kleine lichtdeeltjes als ijverige muggen. Toen Fenna dichterbij kwam, voelde ze de warmte van de lichtbollen op haar wangen. Haar schouders werden net iets te strak, omdat ze dat soort magie altijd herkende: niet aan de glans, maar aan de manier waarop het je ruimte gaf om fout te gaan.

Een stem klonk vanaf boven, helder en duidelijk alsof iemand een megafoon had gecharmeerd: “Eerste ontvangst voor een nieuwe opdracht!”

Een paar mensen begonnen meteen te fluisteren alsof hun tongen bang waren voor consequenties. Fenna keek omhoog. Er hing een grote spiegel aan een boog, en in die spiegel bewoog iets paars, een schaduw die net niet een uil was maar er wel mee wilde spotten.

“Dat is dus de show,” zei Fenna. “Mooi. Ik ben dol op shows. Vooral de soorten waar ik niet voor betaald hoef te worden.”

Ze wilde zich omdraaien - gewoon, omdat haar voeten het idee hadden dat ontsnappen een betere optie was dan deelnemen - maar toen ging er iets mis met haar eigen logica. In plaats van rustig verder te lopen, besloot Fenna om te doen wat ze altijd deed wanneer ze iets niet begreep: ze probeerde het te negeren met zoveel overtuiging dat het vanzelf wel zou stoppen.

Haar laars tikte op een lijn in de vloer. Niet zomaar een barstje of een decoratief motief. Het was een dunne strook, nauwelijks te zien, maar het licht erop was net fel genoeg om te verraden dat het wél belangrijk was. Fenna’s blik gleed eroverheen, en ze dacht: dat is vast decoratie.

De strook dacht daar anders over.

Een zachte klink klonk, alsof iemand een belletje in een koperen emmer had laten vallen. Fenna voelde een trilling door de vloer onder haar voet. Het warme licht in de hal veranderde van kleur: van goud naar een soort gevaarlijk paars dat je huid net iets sneller deed onthouden dat je nog leeft.

“Wacht - ” begon Fenna.

De vloer vouwde zich niet letterlijk, maar het effect was hetzelfde: ze stond opeens niet meer “in” de hal, ze stond “op” iets. Een magische ring, nauwelijks groter dan haar schouders, kwam op uit de stenen met een geluid als ritselend papier. Binnen die ring flitsten woorden in de lucht, letters die zich aan haar ogen vastklampten.

“Welkom, Fenna Nulens,” las de lucht hardop.

Fenna’s mond viel open en sloot weer. Ze probeerde het woord “ik” uit haar hoofd te ritselen, maar de magie gaf geen korting.

“Oké,” zei Fenna langzaam, terwijl ze haar hand uitstak naar de ring alsof ze een verdwaalde kater wilde aaien. “Dat is… technisch gezien niet mijn schuld. Ik ben gewoon binnengekomen.”

De mensen om haar heen draaiden zich om alsof ze met een touwtje waren vastgebonden aan nieuwsgierigheid. Fenna hoorde het geritsel van rokken, het tikken van vingers op amuletten, het schrapen van schoenen die ineens allemaal dezelfde richting op wilden staan.

En boven het podium klonk opnieuw die stem, nu met extra glans: “Volgens de eeuwenoude profetie - ”

Fenna wilde haar oren dichtdrukken, maar haar handen waren druk bezig met het vasthouden van haar waardigheid. Die waardigheid bungelde nu als een natte sjaal.

“Grim’s terugkeer zal plaatsvinden,” vervolgde de stem. “En slechts één kan hem stoppen: Fenna.”

De woorden vielen in de hal als steentjes in een vijver. Niet dramatisch - meer het soort stilte dat ontstaat wanneer iemand per ongeluk iemands naam hardop in een stil restaurant uitspreekt. Fenna voelde het bloed in haar gezicht opwarmen. Haar ogen zochten naar de paarse uil, naar een plagerige schuldige, naar iemand die zou zeggen dat ze het niet meenden.

“Leuk,” zei Fenna uiteindelijk, te droog voor het moment. “Ik kan ook Grim stoppen door hem te… begroeten met een streng gezicht.”

“Fenna Nulens,” zei een oudere vrouw in een mantel die te netjes was om echt oud te zijn. Ze had een soort pen in haar hand die zelfbewust leek te schrijven. “U bent dus daar.”

“Ik ben daar,” knikte Fenna. “Ik ben zelfs… in de juiste ruimte. Alleen,” ze keek naar de ring, “ik had liever niet de juiste ruimte voor een soort openbare roep-actie gehad.”

De pen tikte één keer op haar papier, en een tweede rij woorden verscheen, nu groter, nu duidelijker, nu alsof de hal meedeed aan een luidruchtige aankondiging. “De opdracht is bevestigd. Fenna zal de terugkeer stoppen. Grim zal verschijnen.”

Alsof het woord “verschijnen” een knop was die iemand in de lucht had ingedrukt, werd het licht in de ontvangsthal donkerder. Kaarsvet rook plots scherper. Iets in Fenna’s maag trok samen alsof ze een trap aan zag komen die nergens stond.

“Dat is niet - ” begon ze.

Toen kwam de dramatische entree.

De lucht boven het podium scheurde open met een geluid dat leek op een boek dat te hard dichtklapt. Een koude wind gierde door de hal, en het rook naar natte wol en iets metaligs, alsof iemand een oude sleutel in de regen had gevonden. In het midden van de hal verscheen een schaduw, lang en hoekig, en toen - met het soort precisie dat je alleen krijgt als je te veel tijd hebt om te pronken - stond Grim daar.

Grim werd door anderen gezien als de machtigste en meest angstaanjagende tovenaar ooit. Fenna had dat ook gehoord. Ze had vooral gehoord dat mensen hun stem zachter zetten als ze zijn naam uitspraken, en dat ze er dan meteen spijt van kregen omdat stilte zelden zo goed staat als ze hopen.

Grim stond nu met een cape die niet zomaar bewoog, maar alsof die cape een eigen mening had. Zijn ogen glinsterden. Zijn houding zei: ik ben hier, en iedereen moet zich realiseren dat ik hier ben, en wel nu. De hal beefde bijna van verwachting.

Fenna daarentegen dacht: hij gaat zo meteen klagen dat het publiek te luid ademt.

Ze opende haar mond.

“Ah,” zei Fenna, alsof ze een buurman tegenkwam in de supermarkt. “Jij bent Grim.”

Er ging een moment voorbij waarin iedereen verwachtte dat Grim iets zou doen dat angstig was. Een spreuk. Een dreiging. Een schaduw die in iemands schoenen kroop.

Grim glimlachte. Het was geen vriendelijk glimlachje. Het was een glimlach die zei dat hij vond dat de wereld hem te weinig eer gaf.

“Eindelijk,” zei Grim plechtig. “Eindelijk is de tijd gekomen. Ongetwijfeld… onvermijdelijk…”

Fenna knipperde. “Ongetwijfeld onvermijdelijk,” herhaalde ze. “Wat een combinatie. Echt. Kun je ook gewoon zeggen dat je er zin in hebt?”

Iemand achter Fenna liet een verstikt geluid horen. Niet omdat Fenna schattig was. Omdat ze dom was. En omdat dom zijn bij een schurk meestal niet zo publiek eindigt als het bij een student eindigt.

Grim’s wenkbrauw ging omhoog, alsof hij net ontdekt had dat de lucht een mug bevatte. “Jij,” zei hij langzaam, “bent Fenna Nulens.”

“Ja,” antwoordde Fenna. “En jij bent… nou ja. Je ziet eruit alsof je net uit een toneelstuk bent gevallen waar niemand de coulissen heeft opgeruimd.”

De hal hield adem. Je hoorde zelfs een lichtbol trillen van spanning.

Grim stapte dichterbij. Zijn cape streek langs de rand van de magische ring. De ring reageerde alsof hij een verzoek kreeg: woorden flitsten opnieuw, maar nu op een manier alsof de magie zelf ook moeite had om Fenna bij te houden.

“De profetie…” begon Grim weer, met de nadrukkelijke toon van iemand die een tekst opnieuw wil oplezen omdat hij het effect wil voelen. “De profetie heeft mij geroepen. En toch - ”

“En toch,” viel Fenna hem in de rede met een grijns die niet om toestemming vroeg, “ben je weer zo dramatisch bezig.”

Grim verstijfde. Het was geen grote verstijving. Meer het soort stilvallen waarmee een kat laat weten dat hij het onderwerp van het gesprek niet interessant vindt.

“Dramatisch?” herhaalde Grim. “Ik ben niet dramatisch. Ik ben… essentieel.”

Fenna keek naar zijn cape, naar de manier waarop zijn schaduw net iets te perfect meedraaide met zijn hand. “Essentieel. Ja. Dat klinkt als een klacht met een nette jas.”

Grim kneep zijn ogen samen. “Ik zal je stoppen.”

“Met je dramatische cape?” vroeg Fenna.

“Met mijn macht.”

Fenna wees naar de ring. “Dan moet je oppassen, want je hebt net een magische cirkel geactiveerd door hier te staan. Dat is meestal de snelste route naar ‘iemand die de verkeerde knop indrukt’.”

De woorden “iemand die de verkeerde knop indrukt” kwamen precies op het moment dat Fenna’s laars begon te glijden.

Ze had de ring niet gezien. Ze had hem vooral verkeerd beoordeeld als “een soort waarschuwing”. Maar de ring was blijkbaar bedoeld om Fenna te verplaatsen - automatisch, beleefd en zonder haar mening te vragen - naar een podium waar ze “de opdracht” zou beginnen.

Fenna’s schoen gleed een halve centimeter naar voren. Haar armen schoten uit voor balans. Ze probeerde zich waardig te herstellen, maar de ring vond waardigheid een onhandig begrip.

Met een geluid als een natte doek tegen steen sprong Fenna een stap vooruit - en belandde niet op het podium, maar precies in het midden van de magische projectie die Grim’s verschijning had begeleid. De lucht trok aan haar, alsof ze een pop was die iemand per ongeluk aan de verkeerde draad had gehangen.

Grim, die juist een dreigende stap maakte, kreeg Fenna’s gewicht op zijn schaduw. Zijn cape reageerde instinctief - of zo voelde het - en klapte om haar heen als een te grote paraplu.

Fenna’s hoofd stootte tegen iets zwaars. Het klonk als een gong, maar dan van stof.

“Au,” zei Fenna, en haar stem klonk nu dunner, omdat haar trots even onder de cape was weggekropen. Ze probeerde zich los te wringen. “Oké, dit is… dit is niet de manier waarop ik verwachtte dat je ‘stoppen’ zou uitvoeren.”

Grim keek omlaag. Zijn ogen werden groot, niet van angst, maar van verontwaardiging. “Wat doe jij in mijn schaduw?”

“Ik? Jij staat in mijn - ” Fenna hapte naar adem, trok aan haar mouw en kwam erachter dat haar hand vastzat aan een magische naad die waarschijnlijk bedoeld was om cape-achtige dingen te verbinden. “Jij staat in mijn… oh nee, wacht. Jij bent gewoon overal te dramatisch.”

De hal explodeerde niet in lachen. Het was erger dan dat: het werd een soort wervelwind van gefluister, gesnik en schokjes, alsof iedereen tegelijk probeerde niet te reageren maar al te laat was. Fenna hoorde iemand achter haar een naam fluisteren met een mengsel van ontzag en ongeloof.

“De Duistere Zeurpiet,” zei Fenna ineens, hard genoeg dat het over de hele ontvangsthal kon rollen. Het kwam uit haar mond alsof ze er al weken mee had rondgelopen. “Dat ben jij. Dat is je nieuwe bijnaam. Ik geef je die officieel. In de profetie. Met cape.”

Grim schoot overeind - en precies daarbij trok de magische ring haar nog een fractie verder, waardoor Fenna uit de projectie rolde en met een klap op de vloer terechtkwam. Niet netjes. Niet stijlvol. Haar elleboog vond de koude steen, en haar schouder maakte een geluid dat klonk als “ik ga dit onthouden”.

Het was stil, zó stil dat Fenna zelfs haar eigen adem hoorde schuren.

Toen kwam het lawaai: een golf van stemmen die tegelijk probeerden te klinken als “we zijn niet aan het lachen” en “we kunnen niet stoppen”. Een paar mensen begonnen te applaudisseren alsof het een soort toneelstuk was. Anderen staarden met open mond naar Fenna, alsof ze een spreuk hadden verwacht en nu iets absurds hadden gekregen.

Grim werd rood. Dat was op zichzelf al komisch, want een angstaanjagende tovenaar die rood wordt, ziet er plots uit als iemand die net betrapt is op klagen in het openbaar. Zijn cape trilde, zijn ogen gleden van Fenna naar de menigte en terug, en zijn mond werkte alsof hij woorden zocht die niet zouden uitkomen.

“Zeurpiet,” herhaalde Grim, alsof hij het woord proefde en er meteen een hekel aan kreeg. “Dat… dat is - ”

“Onjuist?” Fenna wreef met één hand over haar elleboog, terwijl ze met de andere haar capeprobeersel recht trok alsof het een jurk was. “Nee. Dat is precies juist. Je bent dramatisch. Je klagt. Je maakt er een show van. Je bent… een uil maar dan kwaadaardig.”

“Een uil - ” Grim hapte naar lucht. “Ik ben geen uil.”

Fenna knikte ernstig. “Nee. Jij bent erger. Jij bent een uil met een slechte houding.”

De pen in de hand van de oudere vrouw tikte weer op papier. “Profetie… opdracht… bevestigd,” mompelde ze, alsof ze bang was dat als ze stopte, het hele ding weer zou omslaan. Maar haar stem trilde niet van twijfel - eerder van opwinding. Ze keek naar Fenna met ogen die ze niet helemaal kon verstoppen.

Fenna legde haar hand op de rand van de ring. De magie begon te dimmen, alsof de hal genoeg had gezien. In de lucht doofden de woorden langzaam uit, maar de echo ervan bleef hangen: Fenna als sleutel, Fenna als opdracht. De profetie was geen grap geweest. Dat was het probleem.

Grim stond nog steeds overeind, en zijn cape hing nu minder dramatisch. Hij keek naar Fenna met iets wat bijna… gekwetst leek. Niet diep, niet echt emotioneel. Meer het soort gekwetst dat ontstaat wanneer iemand je plaatst in een categorie die je niet hebt gekozen.

“Je zult spijt krijgen,” zei Grim.

Fenna glimlachte slap. Haar elleboog deed pijn. Haar broekspijp had een vlek van koude steen die ze absoluut niet besteld had. En het publiek keek nog steeds, alsof ze net een nieuwe attractie hadden ontdekt die ze niet mochten missen.

“Spijt?” herhaalde Fenna. Ze keek om zich heen, naar de gezichten, naar de glimmende lichtbollen, naar de spiegel waar het paarse schaduwspoor nog steeds flikkerde. “Ik heb al spijt. Ik heb zelfs spijt van het woord ‘spijt’. Maar goed nieuws: ik ben hier. En jij ook. Dus we gaan het samen oplossen.”

Grim’s mondhoeken trokken. “Samen - ”

“Niet samen,” verbeterde Fenna meteen, want haar mond was blijkbaar geboren om ruzie te beginnen. “Jij gaat klagen. Ik ga… je blijven irriteren. Dat is mijn bijdrage. Profetie of niet.”

De oudere vrouw hief haar pen omhoog alsof ze een laatste zin wilde vastleggen. “De profetie is hardop voorgelezen,” zei ze luid, zodat niemand kon doen alsof ze het gemist hadden. “En Fenna Nulens heeft… gereageerd.”

Fenna’s keel werd droog. Ze voelde hoe de menigte zich nog net iets meer verzamelde rond het podium, alsof iedereen nu wilde zien hoe Grim’s gezicht verder zou evolueren. Haar eerste reactie op de profetie was nog steeds in de lucht blijven hangen als een stinkende spreuk: De Duistere Zeurpiet.

En ergens, heel ergens achter in de hal, klonk een zacht geluid alsof een uil lachte - of alsof een deur in de verkeerde richting openging.

Fenna keek richting het geluid, haar pijnlijke elleboog vergeten voor één seconde.

“Dat,” zei ze voorzichtig, “was vast niet de uil.”

Grim volgde haar blik. Zijn ogen vernauwden. “Nee,” zei hij, en dat ene woord klonk alsof er iets in zijn plan niet klopte. “Dat was… de volgende stap.”

De hal trilde opnieuw. Niet zo hard als bij Grim’s verschijning, maar genoeg om de lichtbollen zenuwachtig te laten wiebelen. Fenna voelde de magische lucht tegen haar huid prikken.

Ze had haar zin gekregen: ze wist waarom de uil haar kwam halen. De profetie had haar naam genoemd, op een manier die niet te ontkennen viel.

Alleen had niemand haar verteld dat de opdracht niet alleen een bevestiging was. Het was ook een startschot.

En nu stonden Fenna en Grim midden in Ravenberg, omringd door mensen die net hadden gehoord hoe je een schurk een bijnaam gaf die hij duidelijk liever niet had. Dat kon maar één ding betekenen: de academie ging dit niet laten rusten. Grim ook niet.

Fenna zuchtte. “Oké,” fluisterde ze, meer tegen zichzelf dan tegen wie dan ook. “Nieuwe entree, hè? Alleen… deze keer graag zonder cape-ongelukken.”

End of chapter one. 4 more chapters in the full book.