Alexander, De Robin Hood

Alexander kroop net onder een lage tak door, alsof hij een brug van groen hout bouwde. Het bosrandje bij het dorp rook naar natte aarde en naar brandhout dat ergens in de verte smeulde in een haard. Zijn handen voelden aan het ruwe schors van een boom en aan kleine, stekelige blaadjes die prikten als een lieve kat die toch even kriebelt. Verderop klonk een zachte roep van kippen en het gerinkel van een emmer. Alles was dichtbij en veilig, zoals spelen bij de sloot waar je schoenen niet te diep mogen wegzakken.

Hij stond stil, luisterde, en ging toen weer verder. In zijn zak had hij een stukje brood dat nog warm was van de ochtend. Hij wilde het niet eten meteen; hij wilde het bewaren voor straks, als hij iets vond dat het waard was om samen mee te delen. Alexander hield van zoeken, maar hij hield ook van netjes terugkomen. Dat vond hij belangrijk, net zoals je je bal terugbrengt naar het grasveld, zodat iemand anders hem ook kan gebruiken.

Toen zag hij het: een klein, bruin leren zakje half verstopt tussen twee wortels. Het zakje lag niet op de grond alsof het zomaar was gevallen. Het leek eerder neergelegd, alsof iemand het heel voorzichtig had weggestoken. Alexander bukte. Zijn vingers raakten het leer, en het voelde zacht en warm aan, alsof het al die tijd dicht bij een lijf was geweest. Hij maakte het open met een piepklein “prrr”, en er kwam een zoete geur op, naar honing en gedroogd fruit.

“Wie heeft dit hier gelaten?” fluisterde Alexander. Zijn stem klonk klein tussen de bomen.

Op hetzelfde moment hoorde hij een fluistering. Niet hard, niet boos. Het klonk alsof iemand zijn mond dicht bij een rietstengel hield. “Hier… niet… kijken…” en daarna nog iets, zachter, alsof het woord bang was om te vallen. Alexander keek om zich heen, maar hij zag alleen bladeren die bewogen door een zachte wind. Hij stopte het zakje terug in zijn handen en voelde hoe zijn hart sneller ging, niet van schrik, maar van nieuwsgierigheid.

Hij dacht: we brengen het gewoon naar huis, dan kan hij later uitzoeken waar het vandaan komt. Maar terwijl hij een stap naar voren zette, hoorde hij het ritmische geluid van laarzen op een pad. “Daar!” zei een mannenstem. Daarna volgden nog stemmen, dicht bij elkaar, met het gekras van metaal dat bewoog: riemen, gespen, een korte ring die tikte.

Alexander verstijfde. Het bosrandje was ineens niet meer alleen een speelplek. Hij drukte het zakje tegen zich aan en kroop achter een struik met lage takken. De geur van nat gras werd sterker, en hij voelde de koude aarde door zijn knieën. Twee mannen kwamen dichterbij, gevolgd door een derde. Hun stemmen klonken nu duidelijker, maar nog steeds niet schreeuwerig.

“Dat kind was hier net,” zei er één. “Ik zag iets bruin.”

“Hij speelt altijd bij de rand,” zei een ander, alsof hij twijfelde.

Alexander slikte. “Ik… ik ben gewoon aan het zoeken,” wilde hij zeggen, maar zijn mond bleef dicht. Hij zag hun ogen over de grond gaan, zoekend naar sporen, alsof de aarde zelf iets moest vertellen.

Toen besloot hij iets anders dan rennen. Hij keek naar het zakje in zijn hand. Het was zo lekker, zo echt. En toch voelde het ineens ook als een brief die iemand te snel had weggehaald. Alexander maakte een klein plan in zijn hoofd: hij zou het zakje niet laten zien. Niet omdat hij slecht was, maar omdat hij netjes wilde blijven.

Hij kroop verder, langs de struik, en liet zijn voet net buiten het pad komen, waar het gras langer was. Toen kwam hij uit bij een smalle doorgang tussen twee bomen. Achter die bomen was een plek met losse stenen en bladeren die makkelijk bewegen. Hij duwde het zakje diep in zijn broekzak, zo dat het niet zou vallen, en zette zich schrap.

“Wacht,” zei één van de mannen ineens. Zijn stem werd zachter. “Ruik je dat?”

Alexander rook het ook: honing en fruit, een zoete geur die niet bij boslucht hoorde. Het zakje wilde zijn geheim niet stil houden.

“Het komt van daar,” wees een stem, dichterbij nu.

Alexander kneep zijn ogen dicht en dacht aan zijn thuis, aan zijn warme kamer waar zijn moeder altijd zei dat je eerlijk moet zijn, maar ook voorzichtig. Hij trok zich terug in het bos, langs de wortels, tot het geluid van stemmen weer verder weg werd. Toen hij stil stond, voelde hij de zakzakken van zijn broek tegen zijn huid. Hij had het gekregen, dat zakje met lekkers. Maar nu was hij niet alleen een jongen die speelde; hij had ook een spoor achtergelaten dat anderen wilden volgen.

Een korte, zachte wind streek langs zijn gezicht, en ergens in het dorp klonk weer het gerinkel van een emmer. Alexander keek nog één keer om, niet bang, maar waakzaam, en liep toen verder naar huis.

Sommige geheimen zijn lekker, maar ze vragen altijd om een goede uitleg. Heb je zin om de weg van het bosrandje naar het dorp te tekenen, alsof het een kaart is met pijltjes?