Bloemen Van Liefde

In de ochtend klonk er nog geen schoolbel, maar in de keuken tikte de kraan zacht tegen de rand van de mok. Lina stond bij het raam van de achterdeur en keek naar haar tuin. De grond was donker en koel van de nachtelijke dauw, en boven de heg hing een grijze waas. Alsof de lucht al klaarstond om te gaan regenen.

Ze wreef met haar duim over het etiket van het oude papieren zakje dat ze van haar oma had gekregen. “Zaden voor mijn bloemen,” had oma altijd gezegd, met een stem die warm voelde, zelfs als het buiten fris was. Lina hield het zakje voorzichtig tegen het licht. Toen zag ze het: een scheur in de hoek, zo groot dat er stof en kleine korreltjes uit konden vallen. Ze schrok niet hard, maar haar buik trok samen alsof ze een knoopje in haar trui voelde.

“Dat kan niet,” fluisterde Lina. Ze tilde het zakje op en hoorde een zacht geritsel, alsof er iets in de lucht wilde ontsnappen. Vanuit de verte kwam een paar keer een dof gerommel van wolken. Lina keek naar de donkere randen van de tuinpaadjes en naar haar zaaibakjes op de plank. Alles was klaar, behalve het zakje. En zonder die zaadjes zouden haar bloemetjes straks niet op tijd kunnen groeien voor de regen het overnam.

Ze haalde een linnen doek uit de mand bij de deur en knielde op het pad. De aarde rook nat en fris, met die typische geur van grond die net wakker is geworden. Haar handen voelden kleverig aan de zijkanten van de scheur. Lina schudde het zakje niet hard; ze wilde de zaadjes sparen. Met haar vingertopjes probeerde ze de gevallen korrels op te rapen, maar al snel zag ze dat ze te weinig had. Overal in de buurt van het pad lagen kleine plekjes aarde, en sommige waren al ingekleurd met dauw.

“Waar ben je gebleven?” vroeg Lina aan het lege zakje. Ze zei het alsof de zaadjes haar konden horen. Haar stem klonk klein, maar ze bleef doorwerken. Ze veegde het pad af met de doek en streek daarna met haar hand langs de rand van de bloemperkjes, waar de grond wat zachter was. Er kwam steeds meer tevoorschijn: zaadjes die ze herkende aan hun vorm en kleur, en zaadjes die ze nog niet goed kende. Toch hoorde haar hart één tel te snel te gaan. Het zakje had een paar soorten, en ze voelde het, zonder het te kunnen uitleggen: één soort miste ze.

Toen ze even haar hoofd optilde, zag ze de lucht als een nat doekje boven de tuin hangen. Een windvlaagje kwam langs de heg en duwde de wolken verder. Lina keek naar de gootsteen in de tuin, waar regenwaterplanten soms dronken van kregen. Het werd er niet beter op. Ze moest sneller zijn, maar ook zorgvuldig. Ze wilde niet dat alles tegelijk weg zou spoelen.

Lina ging naar haar zaaibakjes en haalde het kleine kaartje tevoorschijn dat ze had gemaakt voor elke soort. Met waterverf had ze er vrolijke stippen op gezet en er korte namen bij geschreven. Bij sommige bloemen had ze de kleur eerst uitgeprobeerd op een stukje papier, zodat ze zeker wist hoe het zou worden. Ze hield het kaartje dicht bij haar gezicht. “Als ik weet hoe het eruit ziet,” dacht ze, “kan ik het terugvinden.”

Voorzichtig pakte ze de zaadjes die ze al gevonden had op in een klein kommetje. Ze rolde er eentje tussen haar vingers en keek ernaar tegen het licht. De bekende soort - de lichtbruine korrels - lag er al genoeg. De andere, de donkere zaadjes, ook. Maar in het kommetje miste ze iets dat ze niet kon vervangen door iets anders. Het waren de zaadjes met een bijzondere kleur, alsof ze net van binnenuit een zachte glans hadden. Lina had ze ooit per ongeluk in haar hand gehad en toen had ze gedacht: die zijn echt van haar favoriete bloemen.

“Bram,” riep Lina ineens, zonder te weten waarom haar mond dat woord zo snel vond. Ze keek naar het open raam van de buurman aan de andere kant. Bram woonde niet ver weg; hij speelde vaak in de tuin en had altijd een zaklampje of een schepje bij de hand alsof hij elk moment een ontdekking kon doen.

Bram kwam naar buiten met zijn haren nog een beetje rommelig. Hij droeg een regenjas die eigenlijk niet nodig was, maar hij leek graag voorbereid. “Wat is er? Ik hoorde je roepen.”

Lina wees naar het kapotte zakje en het kommetje met zaadjes. “Kijk. Het zakje is gescheurd. Ik heb al heel wat terug, maar er mist één soort. En het gaat regenen.”

Bram knielde naast haar op het pad. Zijn knieën maakten een droog geluidje op de tegels. “Laat me even zien,” zei hij. Hij pakte het kaartje met de waterverfstippen en boog eroverheen alsof hij een puzzel las. “Die bijzondere glans… dat zijn toch die zaadjes voor de bloemetjes met de bloembladen die zo… licht lijken?”

“Ja,” zei Lina. Ze voelde opluchting dat iemand haar gedachte zo goed begreep. “Maar ik zie ze nergens. Ik heb overal gekeken waar ik kon.”

Bram keek naar de tuin alsof hij de grond in stukjes kon verdelen. “Misschien zijn ze onder het paadje gerold,” zei hij. “Of in de hoek bij de tuinslang.”

Lina knikte. “Maar het is nat en rommelig. Alles glanst een beetje. Ik kan bijna niet zien waar het zaadje is gebleven.”

...