Karanlığın Ortasında Seçim

Kömürleşmiş betonun içinden geçen titreşim, Jack’in yeni kemiklerinde yankılanıyordu. Sığınağın tavanında asılı duran eski acil durum lambası her yandığında, paslı boruların arasındaki karanlık bir anlığına parçalanıyor, sonra yeniden kapanıyordu. Yıl 2097’ydi; nükleer savaşların kavurduğu dünyanın altında, insanlığın yüzde yetmişinin yok olduğu bir yerde, Jack gözlerini açtığında artık kendi bedeninde değildi.

Dişleri birbirine sürtündü. Çenesinin altında hâlâ ısırığın sıcaklığı vardı. Derisi geriliyor, parmakları istemsizce kıvrılıyordu. Sığınağın taş zemini çıplak ayaklarının altında buz gibiydi. Jack doğrulmaya çalıştı, fakat bileğindeki zincir gerildi.

Karşı duvardaki kurt adam başını kaldırdı.

“Yavaş,” dedi. “İlk gece kemiklerin seni dinlemez.”

Jack zinciri çekti. Metal, tünelde kuru bir çığlık kopardı.

“Beni bırak.”

Kurt adam güldü. Yüzündeki insan çizgileri, lambanın titrek ışığında neredeyse seçilmiyordu.

“Burası bırakılanların yeri değil.”

Jack’in bakışları sığınağın içini taradı. Harap duvarlarda eski tahliye işaretleri, kurşun delikleri ve kurumuş kan lekeleri vardı. Tüneller, sığınağın arkasındaki karanlık ağızlardan içeri uzanıyordu. Her ağızdan başka bir ses geliyordu: uzaktan boğuk ulumalar, pençelerin betona sürtünmesi, metal bir kapının ardında ağlayan birinin sesi.

İnsan sesi.

Jack o yöne döndü.

“Orada kim var?”

“Senin işin değil.”

“İnsanları mı tutuyorsunuz?”

Kurt adamın gözleri sarı bir parıltıyla daraldı. “İnsan gördüğümüzde öldürürüz. İşimize yarayanları esir alırız. Bu dünyanın kuralı bu.”

“Ben insanım.”

“Artık değilsin.”

Söz, zincirden daha ağır düştü. Jack elini yüzüne götürdü. Parmaklarının uçları uzamış, tırnakları siyaha dönmüştü. Avuçlarının içinde ince tüyler kabarıyordu. Kardeşi Chara’nın yüzü zihninde belirdi; bir vampirin dişleri, karanlıkta açılan gözleri, insan kanının kokusunu taşıyan yeni sesi.

Chara artık vampirdi.

Jack ise bu yaratıkların arasında zincirlenmişti.

Sığınağın öteki ucunda bir kapı açıldı. İçeri giren dişi kurt adamın omzunda yırtık bir tüfek vardı. Koyu saçları ensesinde toplanmış, yüzünün sol tarafında eski bir yara izi uzanıyordu. Üzerindeki deri ceket, yağmur ve kül lekeleriyle kaplıydı. Bakışları önce zincire, sonra Jack’e kaydı.

Loona.

Jack bu adı daha önce duymamıştı, fakat sürünün içindeki fısıltılardan tanıyordu. Loona, tünelleri bilen, baskınlara çıkan, kimseye boyun eğmeyen dişi kurt adamdı.

Loona, zinciri tutan kurda baktı.

“Onu hâlâ bağlı mı tutuyorsun?”

“Yeni dönüştü.”

“Yeni dönenler zincirle değil, gözlemle kontrol edilir.”

“Bunu sen mi söylüyorsun?”

Loona’nın eli tüfeğin kabzasına gitti. “Ben ilk gecemde üç kişiyi ısırmadım.”

Jack’in boğazından hırıltı çıktı. İstemeden. Ses, kendi sesine benzemiyordu.

Loona’nın gözleri onun gözlerine kilitlendi. Bir an boyunca sığınaktaki bütün sesler geride kaldı. Jack, onda korku değil, dikkat gördü. Loona da onun yüzündeki dehşeti fark etmişti.

“Adın ne?” diye sordu.

“Jack.”

“Jack ne?”

“Jack yeter.”

“Burada hiçbir şey yeterli değildir.”

Zinciri tutan kurt adam öne çıktı. “Sürüye isimle değil, itaatle katılırsın.”

Jack ona saldırmak istedi. Kasları gerildi, omuzları öne savruldu. Kurt adamın boynundaki damarlar belirginleşti; dişleri uzadı. Jack’in görüşü keskinleşti. Her metal çiziği, her ter damlası, her kalp atışı birbirinden ayrılıyordu.

Bir adım daha atarsa dönüşüm yeniden başlayacaktı.

Bunu biliyordu.

Dişlerini sıktı ve geri çekildi.

Loona bunu gördü. “Kontrol etmeye çalışıyor.”

“Kontrol edemiyor,” dedi zincirli kurt. “Akşama kadar ya diz çöker ya da parçalanır.”

Jack zincire baktı. “Beni neden buraya getirdiniz?”

“Vampirlerden önce bulduk.”

“Beni kurtarmadınız. Isırdınız.”

“İkisi arasında fark yok.”

Jack’in zihninde Chara’nın yüzü yeniden parladı. Bir vampir onu ısırmıştı. Belki şimdi bir yeraltı hücresinde, kanla beslenen bir kafesin arkasındaydı. Belki hâlâ kardeşiydi. Belki de artık kardeşinin damarlarında dolaşan kan, Jack’in tanıdığı hiçbir şeye ait değildi.

Loona zincirin yanına çömeldi. Kilidi inceledi. “Bunu aç.”

Zincirli kurt başını iki yana salladı. “Emir yok.”

“Emri ben veriyorum.”

“Sen sürü lideri değilsin.”

“Bunu biliyorum. Ama baskına çıkacak olan da benim.”

Bir sessizlik oldu. Uzakta bir uluma yükseldi. Bu kez diğerleri cevap vermedi.

Loona kilitten elini çekti. “Vampir devriyesi kuzey tünellerine girmiş. İnsan taşıyorlar. Eğer bu gece geçidi kapatmazsak sığınağın yerini bulacaklar.”

Jack ayağa kalktı. “Ben geliyorum.”

Üçü birden ona döndü.

Loona’nın kaşları çatıldı. “Yürüyebiliyor musun?”

“Yürüyemezsem sürünürüm.”

Zincirli kurt kahkaha attı. “Baskın mı? Bu hâliyle mi?”

Jack ona doğru eğildi. “Beni burada bırakıp giderseniz, ilk fırsatta zinciri koparırım. Sonra da kimin önce boğazını parçalayacağına karar veririm.”

Kurt adamın sırıtışı söndü. Jack kendi sözlerinden ürktü. İçinde, derisinin altında, başka bir şey cevap veriyordu. Aç, öfkeli ve sabırsız.

Loona ayağa kalktı. “Kilidi aç.”

Bu kez kurt adam itiraz etmedi....