Ohari expanded 3.3

മീര ക്ലാസ്സിലെത്താൻ അന്നൽപ്പം വൈകി. ഉച്ചക്ക് ശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ മലയാളം ക്ലാസ്. പതിവ് ക്ലാസ്സ്മുറിക്ക് പുറത്തു പോകാനുള്ള ഒരവസരം. മലയാളം അധ്യാപകൻ ജയൻ മാസ്റ്റർ, തന്റെ ദീർഘകാലത്തെ ക്ലാസ്സ് മുറി അനുഭവങ്ങൾ സമ്മാനിച്ച ശാന്തതയോടെ ഡയറി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. വെറും പാഠപുസ്തകങ്ങൾക്കപ്പുറം സാഹിത്യത്തെ ജീവിതത്തിന്റെ വലിയൊരു ദർശനമായി കണ്ടിരുന്ന ആളായിരുന്നു അദ്ദേഹം. വായനയും എഴുത്തും വഴി ജീവിതത്തിന്റെ ആഴമറിഞ്ഞ അദ്ദേഹം, തന്റെ കട്ടിമേഘക്കണ്ണടയൊന്നു ശരിയാക്കി ആ വലിയ ജനക്കൂട്ടത്തെ ഒന്ന് നോക്കി. മൗനം ഒരൊഴുക്കായി പടർന്നപ്പോൾ മാസ്റ്റർ തന്റെ ഗാംഭീര്യമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.

പ്ലസ് വൺ ക്ലാസുകൾ ആരംഭിച്ചിട്ട് ഏതാനും ദിവസങ്ങളേ ആയിരുന്നുള്ളൂ. പത്താം ക്ലാസ്സിലെ സുരക്ഷിതമായ ചുവരുകളിൽ നിന്ന് വലിയൊരു ലോകത്തേക്ക് എറിഞ്ഞുതന്നതുപോലെയാണ് കുട്ടികൾക്ക് തോന്നിയത്. സയൻസ്, കൊമേഴ്‌സ്, ഹ്യുമാനിറ്റീസ് എന്നിങ്ങനെ വെവ്വേറെ ലോകങ്ങളായി വിദ്യാർത്ഥികൾ തരംതിരിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഓരോ ഗ്രൂപ്പും ഓരോ തുരുത്തുകളായി മാറുന്ന പ്രക്രിയയ്ക്കിടയിൽ, അവരെയെല്ലാം ഒന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരിടമായിരുന്നു ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള മലയാളം പീരിയഡ്. വലിയ ഹാളിലേക്ക് പല ഗ്രൂപ്പുകളിൽ നിന്നുള്ള അപരിചിതർ ഒരൊറ്റക്കൂട്ടമായി ഒഴുകിയെത്തി.ടൈം ടേബിളുകൾ ശരിയായ ശേഷമുള്ള ആദ്യ മലയാളം ക്ലാസ്.

മിഥുനപ്പാതിയിലെ ആകാശം കനത്ത മേഘങ്ങളെ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ഒരു വലിയ നിശ്വാസം പോലെ വിദ്യാലയമുറ്റത്തിന് മുകളിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്നു. കനത്ത മഴക്കാലത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്. ക്ലാസ്സ് മുറിയുടെ പഴയ തേക്ക് തടിയുടെ ജനൽപ്പാളികളിലൂടെ ഇരച്ചുകയറുന്ന കാറ്റിന് പുതിയ പുസ്തകങ്ങളുടെ ഗന്ധവും, സിമന്റ് തറയിലെ ഈർപ്പവും, ക്ലാസ് മുറികളിലെ വിയർപ്പും കലർന്ന ഒരു സവിശേഷ മണമായിരുന്നു. അത് പുതിയ അധ്യയനവർഷത്തിന്റെ, ഇനിയും വിനിയോഗിക്കപ്പെടാത്ത സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഗന്ധമാണ്. പുറത്തെ മാവുകളിൽ നിന്ന് ഇലകൾ ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി മുറ്റത്തെ ചെളി വെള്ളത്തിലേക്ക് അടർന്നുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഹാളിന്റെ ഒരു വശത്ത് സയൻസ് ഗ്രൂപ്പിലെ കുട്ടികൾ തങ്ങളുടെ ഐഡന്റിറ്റി കാർഡുകളുടെ തിളക്കത്തിൽ അല്പം തലക്കനത്തോടെ ഇരുന്നു. മറ്റൊരു വശത്ത് കൊമേഴ്സ്, ഹ്യൂമാനിറ്റീസ് ഗ്രൂപ്പുകൾ. പരസ്പരം നോക്കുമ്പോഴും അവർക്കിടയിൽ കൃത്യമായ ഒരു അതിർവരമ്പ് രൂപപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

"പല ലോകങ്ങളിൽ നിന്ന് വന്നവർ ഒരുമിക്കുന്ന ക്ലാസ്സല്ലേ ഇത്. ഒരേ സ്കൂളിൽ തന്നെയുണ്ടായിട്ടും നമ്മൾ ഗ്രൂപ്പുകളുടെ പേരിൽ ചുവരുകൾ പണിയാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. സാഹിത്യം ഈ ചുവരുകളെ തകർക്കാനുള്ളതാണ്. കുമാരനാശാന്റെ വരികൾ നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടാകും... 'മാറ്റുവിൻ ചട്ടങ്ങളെ സ്വയമല്ലെങ്കിൽ മാറ്റുമതുകളീ നിങ്ങളെത്താൻ.' മാറ്റങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ നമ്മൾ ആദ്യം നമ്മളെത്തന്നെ അറിയണം. അതുകൊണ്ട് നമുക്കൊന്ന് പരിചയപ്പെടാം. പേരിനൊപ്പം ഭാവിയിൽ ആരാകാനാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എന്ന് കൂടി പറഞ്ഞോളൂ. ചെറിയ സ്വപ്നങ്ങളൊന്നും വേണ്ട. അടുത്ത പത്തു കൊല്ലം കൊണ്ട് ഈ ലോകം എങ്ങോട്ടൊക്കെ മാറുമെന്ന് ആർക്കും പറയാനാവില്ല. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ പരിധികളില്ലാതെ പറയുവിൻ..."

മാസ്റ്ററുടെ സാഹിത്യ വൈഭവവും ആഴമേറിയ വാക്കുകളും ആ വലിയ ഹാളിൽ ഒരു നിശബ്ദത സൃഷ്ടിച്ചു. ക്ലാസ്സ് ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു.

വൈകി വരുന്നവരെ മാഷത്ര പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാറില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഇത്രയും നേരം വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്ന മീരയെ കണ്ടതായി നടിക്കാതിരുന്നത്. അവസാനം കണ്ട് തലയാട്ടിയപ്പോളാണ് മീര അകത്തു കിടന്നിരുന്നത്.

ശേഷം, മാത്‌സ്-സയൻസ് ബ്ലോക്കിൽ നിന്ന് ഓരോരുത്തരായി എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങി.

"എന്റെ പേര് രാഹുൽ. ഭാവിയിൽ ഒരു സോഫ്റ്റ്‌വെയർ എൻജിനീയർ ആകാനാണ് ആഗ്രഹം." "എന്റെ പേര് അഞ്ജലി. ഡോക്ടർ ആകണം." "ചാർട്ടേഡ് അക്കൗണ്ടന്റ്." "സിവിൽ സർവീസ്."

പ്രതീക്ഷിക്കാവുന്ന ഉത്തരങ്ങളുടെ ഒരു ആവർത്തനപ്പട്ടിക പോലെ അത് നീണ്ടുപോയി. ഓരോരുത്തരും എഴുന്നേറ്റ് പറയുമ്പോഴും ജയൻ മാസ്റ്റർ ഡയറിയിൽ എന്തോ കുറിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു മധ്യവർഗ മലയാളി മസ്തിഷ്‌കം വരച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന സുരക്ഷിതമായ ഭൂപടങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു അത്. മാസാമാസം കൃത്യമായി കിട്ടുന്ന ശമ്പളം, സമൂഹത്തിൽ കിട്ടുന്ന പദവി, അതിനപ്പുറത്തേക്ക് ചിന്തിക്കാൻ ആ കൗമാരങ്ങൾക്ക് ഭയമായിരുന്നു.

ഹാളിന്റെ നടുവിലെ വരിയിൽ, കൊമേഴ്‌സ് ഗ്രൂപ്പിന്റെ ഭാഗത്ത് ഒരു പതിനഞ്ചുകാരൻ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. വേദാന്ത്. അവൻ മറ്റു കുട്ടികളെപ്പോലെ ഒട്ടും ചഞ്ചലനായിരുന്നില്ല. അവന്റെ ഡെസ്കിന് മുകളിൽ ഒരു ചെറിയ നോട്ടുബുക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ഊഴം വന്നപ്പോൾ അവൻ വളരെ സാവധാനം, എന്നാൽ ഉറച്ച കാൽവെപ്പുകളോടെ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.

"എന്റെ പേര് വേദാന്ത്. കൊമേഴ്‌സ് ഗ്രൂപ്പ്. എനിക്ക് ഭാവിയിൽ ഒരു കമ്പനി ഉടമയാകണം സാർ."

ഒരു നിമിഷം ആ ഹാൾ നിശ്ചലമായി. വിപണിയെയും ബിസിനസ്സിനെയും ഒരു ചൂതാട്ടമായോ അല്ലെങ്കിൽ വലിയ മുതലാളിമാരുടെ മാത്രം കുത്തകയായോ കണ്ടിരുന്ന ആ മധ്യവർഗ്ഗ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് വീണ ഒരു പ്രഹരമായിരുന്നു ആ വാക്കുകൾ. ജയൻ മാസ്റ്റർ തന്റെ പേന മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. അദ്ദേഹം വേദാന്തിനെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചു.

പിന്നെ എവിടെ നിന്നോ മുളപൊട്ടിയ ഒരു നേർത്ത ചിരി പൊട്നനെ വലിയൊരു പൊട്ടിച്ചിരിയായി പടർന്നു. "ദാടാ വരുന്നു നമ്മുടെ അടുത്ത അംബാനി!" പുറകിലെ ബെഞ്ചിൽ നിന്ന് ഒരു പരിഹാസശബ്ദം ഉയർന്നു. ഹാൾ മുഴുവൻ ആ ചിരി ഏറ്റുപിടിച്ചു. കുട്ടികൾ പരസ്പരം നോക്കിച്ചിരിച്ചു. പതിനഞ്ചു വയസ്സുകാരന്റെ വലിയ സ്വപ്നം അവർക്കൊരു കോമാളിത്തമായിരുന്നു.

ആ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരാൾ മാത്രം ചിരിച്ചില്ല. അവളാണ് മീര. തൃശൂർ നഗരത്തിലെ ഒരു സാധാരണ സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥനായ ശ്രീനിവാസിന്റെയും മൈഥിലിയുടെയും മകൾ. വീട്ടിൽ എപ്പോഴും അച്ചടക്കവും കൃത്യതയും മാത്രം കണ്ടുവളർന്ന മീരയ്ക്ക് കാര്യങ്ങളെ വസ്തുനിഷ്ഠമായി കാണുന്ന ഒരു ശീലമുണ്ടായിരുന്നു.കമ്പ്യൂട്ടർ സയൻസിനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന അവൾ ആ രംഗം മുഴുവൻ തന്റെ ഓർമ്മയുടെ ഡോക്യുമെന്റിലേക്ക് സേവ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

മറ്റുള്ളവരുടെ പരിഹാസങ്ങൾക്കിടയിലും വേദാന്തിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ഭാവമാറ്റവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ ആ നിൽപ്പ് മീരയെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു.

...